jump to navigation

ថាណៈខា, គ្រឿង​សម្អាង​ជា​ប្រពៃណី​នៃ​ជនជាតិ​ភូមា ខែ កក្កដា 10, 2009

Posted by សុភ័ក្ត្រ in ពីនេះពីនោះ, ភាសា​ភូមា, អំពីសុភ័ក្ត្រ.
2 comments

នរណា​ៗ​ក៏​ល្បី ក៏​ឮ​ដែរ​បើ​និយាយ​អំពី​គ្រឿង​សម្អាង​លើ​ផ្ទៃ​មុខ​របស់​ជន​ជាតិ​ភូមា នោះ​គឺ «ថាណៈខា»។

ថាណៈខា គឺ​ជា​ប្រភេទ​ដើម​ឈើ​ម្យ៉ាង​ដែរ​គេ​យក​មក​ដុស ដើម្បី​ឲ្យ​​ចេញ​ជា​ម្សៅ ហើយ​គេ​យក​មក​លាប​លើ​ផ្ទៃ​មុខ។ នៅ​ប្រទេស​ភូមា ថាណៈខា មាន​ភាព​ល្បីល្បាញ​ជា​ខ្លាំង ហើយ​ដែល​បាន​ក្លាយ​ទៅ​ជា​គ្រឿង​សម្អាង សម្គាល់​ជាតិ​នេះ​ទៅ​ហើយ។

ក៏​ដូច​ជា​វត្ថុ​ដទៃ​ទៀត​ដែរ ថាណៈខា មាន​ចំណាត់​ថ្នាក់​របស់​វា​ដែរ។ របស់​ដែរ​សុទ្ធ​ល្អ​បំផុត​នោះ​មាន​តម្លៃ​ថ្លៃ ហើយ​គឺ​ជា​ដើម​ឈើ​ដែល​គេ​យក​មក​ដុស​ដោយ​ខ្លួន​ឯង ចំពោះ ថាណៈខា សម្រេច​រូប​ដែល​គេ​ធ្វើ​ជា​ម្សៅ​ដាក់​កំប៉ុង​រួច​ជា​ស្រេច​នោះ មិន​សុទ្ធ​ទេ។

កាល​ពី​អំឡុង​ពេល​ខ្ញុំ​ទៅ​លេង​ប្រទេស​ភូមា ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​ទស្សនា​កន្លែង​លក់​ដុំ ថាណៈខា ដ៏​ល្បី​ឈ្មោះ​មួយ​នៅ​ឯ​មន្ដលេះ និង​បាន​មើល​អំពី​ទំនៀម និង​ការ​ធ្វើ​ ថាណៈខា នេះ​ទៀត​ផង។

នៅ​ភូមា ប្រជាជន​ ជា​ពិសេស​នារី​ភេទ គ្រប់​ស្រទាប់​វណ្ណៈ សុទ្ធ​តែ​ប្រើ ថាណៈខា នេះ​ទាំង​អស់ ចំពោះ​បុរស​វិញ ភាគ​ច្រើន​ជា​កុមារ និង​យុវជន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ បុរស​ក៏​ប្រើ​ដែរ តែ​កម្រ។ តាម​ការ​សាក​សួរ ផល​ប្រយោជន៍​នៃ ថាណៈខា គឺ​ជួយ​ការពារ​សាច់​មុខ ដោយ​សារ​នៅ​ប្រទេស​ភូមា មាន​អាកាស​ធាតុ​ក្ដៅ​សម្បើម​ណាស់។

គួរ​ឲ្យ​សរសើរ​ជន​ជាតិ​ភូមា ដែល​រក​វិធី​ការពារ​ខ្លួន​សម្រប​នឹង​ធម្មជាតិ ហើយ​ចេះ​រក្សា​បាន​ប្រពៃណី​បុរាណ​ឥត​មាន​បោះ​បង់​ឡើយ៕


ស្ត្រី​ភូមា​លាប ថាណៈខា នៅ​លើ​ថ្ពាល់​ទាំង​សង្ខាង

ដើម​ថាណៈខា

រណា​អា​ថាណៈខា

__________________________________________________
អាន​ផង​ដែរ
១. ដំណើរ​កម្សាន្ត​ទៅ​ប្រទេស​ភូមា ភាគ​៦
២. ប្រពៃណី​មួយ​ដែល​ខ្មែរ​បោះ​បង់​ចោល

Repost: ដឹង​បាន​ដី​ពី​ណា​បាត់​ឲ្យ​គេ?!! សៀម​មិន​ចោល​ក្បួន! ខែ កក្កដា 9, 2009

Posted by សុភ័ក្ត្រ in ภาษาไทย, ប្រវត្តិសាស្ត្រ, អំពីស្រុកខ្មែរ.
4 comments

កកន៖ ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ​នេះ​មាន​រំជើប​រំជួល​ជា​ថ្មី​ឡើង​វិញ​ស្ដី​អំពី​វីដេអូ​​ឃ្លីប​មួយ​ដែល​ធ្វើ​ដោយ​ជនជាតិ​ថៃ​ស្ដី​អំពី​ការ​បាត់​បង់​ដី​របស់​ពួក​គេ។ ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​អ៊ីមែល​មួយ​ចំនួន ហើយ​ថ្ងៃ​នេះ​បាន​មើល​ព័ត៌មាន​ពី​ស្រុក​ខ្មែរ ក៏​ឃើញ​មាន​គេ​សរសេរ​ពី​រឿង​នេះ​ទៀត ជា​ពិសេស​ក្នុង​សារព័ត៌មាន​រស្មី​កម្ពុជា​តែ​ម្ដង បន្ទាប់​ពី​នាយករដ្ឋមន្ត្រី​ថៃ​បើក​បង្ហោះ​វេបសៃត៍​ថ្មី (www.ilovethailand.org) និង​ដែល​មាន​វីដេអូ​នោះ​នៅ​ក្នុង​វេបសៃត៍​នោះ​រួច​មក។

កាល​ពី​ប្រមាណ​ពីរ​ឆ្នាំ​មុន គឺ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​១៥ ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ​២០០៧ ខ្ញុំ​បាន​ដាក់​ប្រកាស​អត្ថបទ​មួយ​ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ថា «ដឹង​បាន​ដី​ពី​ណា​បាត់​ឲ្យ​គេ?!! សៀម​មិន​ចោល​ក្បួន!»។ អត្ថបទ​នេះ​ហើយ ដែល​ដូច​គ្នា​នឹង​វីដេអូ​ឃ្លីប​ដែល​គេ​កំពុង​រំជើប​រំជួល​នៅ​ស្រុក​ខ្មែរ​នា​ពេល​នេះ​នោះ។ ខ្ញុំ​សូម​អនុញ្ញាត​ដាក់​ប្រកាស​នេះ​ឡើង​វិញ​ដោយ​មិន​ធ្វើ​ការ​បរិយាយ​​បន្ថែម។

អត្ថបទ៖ ដឹង​បាន​ដី​ពី​ណា​បាត់​ឲ្យ​គេ?!! សៀម​មិន​ចោល​ក្បួន!

កាល​ពី​ប៉ុន្មាន​ខែ​កន្លង​ទៅ​នេះ ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​អ៊ីមែល​មួយ​ពី​ពួក​ម៉ាក​ដែល​ជា​ជាតិ​សៀម​របស់​ខ្ញុំ។ វា​ផ្ញើ​ត​ៗ​គ្នា​ទៅ​ឲ្យ​ជនជាតិ​វា តែ​ប្រហែល​វា​ភ្លេច ក៏​ដោយ​ខ្ញុំ​ម្នាក់​នៅ​ទី​នោះ​ដែរ​ទៅ។ ខ្ញុំ​ថា​រក​ប្រែ​សេចក្ដី​ដាក់​ក្នុង​ប្លក់​ដែរ តែ​ចេះ​តែ​គ្មាន​ពេល។ ក្រោយ​មក​លោក​វី បាន​ផ្ញើ អ៊ីមែល​ដូច​គ្នា​នេះ​ដែរ បន្ត​មក​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​គាត់​បាន​ពី​ណា​ទេ។

អ៊ីមែល​ដែល​គេ​ផ្ញើ​តៗ​គ្នា សឹង​ពេញ​នគរ​ថៃ​នោះ មាន​ចំណង​ជើង​ថា “ FW: แผ่นดินไทย..คงไว้..ให้ลูกหลาน..ส่งต่อ… ” ប្រែ​សេចក្ដី​ថា ផែន​ដី​ថៃ​នៅ​គង់វង្ស ឲ្យ​កូន​ចៅ​ជំនាន់​ក្រោយ សូម​ផ្ញើ​បន្ត…។ 

អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ដាក់​នៅ​ទី​នេះ គឺ​គ្មាន​បំណង​ឲ្យ​នរណា​ម្នាក់​សឹង​សម្បារ​ជា​ពិសេស​បង​ប្អូន​រួម​ជាតិ ជាមួយ​ប្រទេស​ជិត​ខាង​ទេ។ តែ​នេះ​សុទ្ធ​សឹង​ជា​ព័ត៌មាន​មាន​តម្លៃ​មហាសាល​មួយ ដែល​យើង​ជា​ខ្មែរ គួរ​យល់​ដឹង ពី​អ្វី​ដែល​កើត​មាន​នៅ​ក្បែរៗ​យើង។ ពី​គំនិត​និង​ក្ដី​ប្រមាណ​ពី​ជាតិ​មួយ​ដែល​ចិញ្ចឹម​ចិត្ត​ថា​ខ្មែរ​បាន​លួច​ដី​ពី​គេ។

អ្វី​ដែល​គួរ​អស់​សំណើច និង​រក​អ្វី​និយាយ​មិន​បាន​នោះ​គឺ​គេ​បាន​និយាយ​ថា​នៅ​គ្រា​ទី​៧ និង​គ្រា​ទី​១០ គេ​បាន​បាត់​បង់​ផែន​ដី​ខ្មែរ និង​លាវ​ទៅ​ឲ្យ​បារាំង?!! គិត​ទៅ​ពួក​នេះ អត់​កេរ្តិ៍​ខ្មាស​មែន!!!​

















គិត​ៗ​ទៅ ប្រទេស​ដែល​នៅ​ជុំ​វិញ​វា​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ សុទ្ធ​សឹង​ជា​ដី​ដែល​វា​ថា បាន​បាត់​បង់​មក ឬ​ប្រទេស​ទាំង​នោះ​បាន​លួច​ដី​វា ដែល​ម៉ែ​ឪ​គាត់​ដាំ​ទុក​មក​ឲ្យ៕

____________________________________________________
អាន​ផង​ដែរ
១. វីដេអូ​ឃ្លីប​ក្នុង​វែប “ នាយករដ្ឋមន្ត្រី​ថៃ” បំភ្លៃ​ពី​ការ​ខ្មែរ​យក​ទឹក​ដី​ថៃ
២. ដឹង​បាន​ដី​ពី​ណា​បាត់​ឲ្យ​គេ?!! សៀម​មិន​ចោល​ក្បួន!

យ៉ាង​ម៉េច​ហើយ មហា​យក្ខ​ចិន ខែ កក្កដា 8, 2009

Posted by សុភ័ក្ត្រ in បរិយាយ​ថ្ងៃ​នេះ, ប្រវត្តិសាស្ត្រ, ពីនេះពីនោះ, 中文.
add a comment

ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ​នេះ​នៅ​ខេត្ត​គ្រប់​គ្រង​ពិសេស ស៊ិនជែង (Xinjiang) របស់​ចិន កើត​មាន​ចលាចល​យ៉ាង​ខ្លាំង​មិន​នឹក​ស្មាន​ដល់ ឬ​ដែល​ជា​ចលាចល​ធំ​ដែល​មិន​​ធ្លាប់​មាន​ឡើយ​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​មហា​អំណាច​ថ្មី​មួយ​នេះ បន្ទាប់​ពី​ព្រឹត្តិការណ៍​ដ៏​មហា​ព្រឺ​ខ្លាច​នៅ​ឯ​ទី​លាន​ធាន​អាន​មិន (天安门) កាល​ពី​ឆ្នាំ​១៩៨៩​មក​នោះ។

ជម្លោះ​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​ស៊ីនជែង​នេះ គឺ​គ្មាន​អ្វី​ក្រៅ​ពី​ជម្លោះ​រវាង​ជន​ជាតិ​ចិន​ហាន និង​ជន​ជាតិ​ដើម​នៅ​ក្នុង​ខេត្ត​មួយ​នេះ ដែល​ភាគ​ច្រើន​ជា​ជន​មូស្លីម​នោះ។ វា​មិន​គួរ​ឲ្យ​នឹក​ស្មាន​សោះ​ថា​គ្រាន់​តែ​ពីរ​បី​ថ្ងៃ​នេះ​ប៉ុណ្ណោះ ​មាន​របាយការណ៍​ថា​មាន​បាតុករ​បាន​ស្លាប់​ជាង​១៥០​នាក់​ប្លាយ​បាន​ស្លាប់ និង​រាប់​ពាន់​នាក់​ទៀត​រង​របួស បន្ទាប់​ពី​ប្រជាជន​នៅ​ទីក្រុង Ürümqi ដែល​ជា​ទីក្រុង​ធំ​បំផុត​របស់​ខេត្ត​នេះ​នាំ​គ្នា​ចុះ​ថ្នល់​ធ្វើ​បាតុកម្ម​មក​នោះ។

ពេល​នេះ​រដ្ឋាភិបាល​មហា​យក្ខ​ចិន​បាន​ប្រកាស​ដាក់​ទី​ក្រុង​នេះ ស្ថិត​ក្នុង​ភាព​ប្រកាស​អាសន្ន​ហើយ ព្រម​ទាំង​បាន​បន្ទោស​ដល់​អជ្ញាធរ​តំបន់​ថា​ធ្វើ​ការ​គ្មាន​បាន​ការ​ទៀត​ផង។

ព្រឹត្តិការណ៍​នេះ​បាន​ ចង់​ឬ​មិន​ចង់​ធ្វើ​ឲ្យ​ផ្អើល​ពិភព​លោក​តែ​ម្ដង ខណៈ​ដែល​ប្រទេស​នេះ​បាន​រង​ភាព​ស្ងប់​ស្ងាត​ជាង​២០​ឆ្នាំ​មក​ហើយ និង​បាន​នឹង​កំពុង​តែ​ល្បី​ពី​ភាព​រីក​ចម្រើន​ខាង​សេដ្ឋកិច្ច​យ៉ាង​ខ្លាំង​ក្លា និង​កំពុង​ក្លាយ​ជា​មហា​អំណាច​ថ្មី​មួយ​របស់​ពិភព​លោក។

វា​ពិត​ណាស់​បញ្ហា​បែប​នេះ រដ្ឋាភិបាល​ចិន​មិន​ចង់​ឲ្យ​កើត​មាន​ឡើង​ឡើយ ដែល​វា​ប្រាកដ​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ឈ្មោះ​អសោច​របស់​ខ្លួន ជា​ពិសេស​ពិភពលោក​កំពុង​តែ​រង់​ចាំ​មើល​ពី​ចំណាត់​ការ​របស់​មហា​យក្ខ​ចិន ចំពោះ​ព្រឹត្តិការណ៍​នេះ។ យ៉ាង​ណា​យ៉ាង​ណី យើង​ចង់​មើល​ចំណាត់​ការ​ដ៏​ទន់​ភ្លន់​ចំពោះ​រដ្ឋាភិបាល​ចិន និង​ចង់​ឃើញ​ឲ្យ​ភាព​ស្ងប់​ស្ងាត់​វិល​មិន​ជា​ប្រក្រតី​វិញ​នៅ​ក្នុង​ដែន​ដី​ដ៏​មហិមា​របស់​ចិន​មួយ​នេះ៕

ប្រាសាទ​ព្រះវិហារ៖ មួយ​ឆ្នាំ​​នៃ​សម្បត្តិ​មនុស្ស​ជាតិ និង​មួយ​ឆ្នាំ​នៃ​​ការ​ប្រឈម​មុខ ខែ កក្កដា 7, 2009

Posted by សុភ័ក្ត្រ in បរិយាយ​ថ្ងៃ​នេះ, ប្រវត្តិសាស្ត្រ, អំពីស្រុកខ្មែរ.
6 comments

គិត​មក​ដល់​ថ្ងៃ​នេះ ០៧ កក្កដា ២០០៩ ប្រាសាទ​ព្រះវិហារ​ជា​ទី​សក្ការៈ​របស់​ខ្មែរ​ត្រូវ​បាន​ដាក់​បញ្ចូល​ជា​បេតិកភណ្ឌ​ពិភពលោក​បាន​មួយ​ឆ្នាំ​មក​ហើយ ក៏​ប៉ុន្តែ​មួយ​ឆ្នាំ​កន្លង​មក​នេះ ប្រាសាទ​ដ៏​អភ័ព្វ​មួយ​នេះ មិន​បាន​ទទួល​​សេចក្ដី​សប្បាយ​ពេញ​ចិត្ត​នឹង​វាសនា​របស់​ខ្លួន​ដែល​ពិភពលោក​ទទួល​ស្គាល់​នោះ​ទេ តែ​ផ្ទុយ​មក​វិញ ប្រាសាទ​ព្រះវិហារ​បាន​ត្រឹម​ទទួល​នូវ​ការ​ប្រឈម​​មុខ​យ៉ាង​តឹង​តែង​ជាង​ពេល​ណា​ណា​ទាំង​អស់​នៃ​ប្រវត្តិ​ប្រាសាទ​នេះ។

វា​គួរ​ឲ្យ​អនិច្ចា​ណាស់​ដែល​ប្រាសាទ​ព្រះវិហារ មក​ដល់​សតវត្សរ៍​នេះ​មក​ហើយ នៅ​មិន​ទាន់​បាន​ស្គាល់​ស្រាក​ស្រាន​ពី​មហិច្ឆតា​ឈ្លាន​ពាន ចង់​បាន​ហួស​ហេតុ​ពី​ប្រទេស​​សៀម ពី​គ្រា​មុន និង​ថៃ​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​នោះ។

សម្រាប់​កូន​ខ្មែរ ព្រះវិហារ​គឺ​ជា​សម្បត្តិ​ដ៏​មាន​តម្លៃ ជា​មោទនភាព​របស់​ខ្លួន​មួយ​ទៀត​បន្ទាប់​ពី​ប្រាសាទ​នគរ​វត្ត ហើយ​ប្រាកដ​ណាស់ ព្រះវិហារ ពិត​ជា​កម្លាំង​ចលករ​នៃ​ជាតិ​និយម​ដែល​អាច​នឹង​ផុស​ចេញ​គ្រប់​ពេល​វេលា​ទាំង​អស់​នៃ​ស្រទាប់​ជនជាតិ​ខ្មែរ។ ហេតុ​ដូច​នេះ​រដ្ឋាភិបាល​ខ្មែរ ចាំ​បាច់​ត្រូវ​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​ប្រាសាទ​ព្រះវិហារ ដោយ​ល្អិត​ល្អន់ និង​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​បំផុត ដើម្បី​បញ្ជៀស​ហេតុ​ការណ៍​អាក្រក់​ណា​មួយ​ដែល​អាច​កើត​ចេញ​ពី​បញ្ហា​ព្រះ​វិហារ​នេះ ជាមួយ​នឹង​ប្រទេស​ថៃ។

ការ​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​ប្រាសាទ​ព្រះវិហារ​ឲ្យ​បាន​ឆាប់​រហ័ស​គឺ​ជា​វត្ថុ​បំណង​ដែល​កូន​ខ្មែរ​គ្រប់​រូប​ចង់​ឃើញ។ ការ​អូស​បន្លាយ​បញ្ហា​ព្រះវិហារ អាច​នឹង​ធ្វើ​ឲ្យ​អរិភាព​រវាង​ជន​ជាតិ​ថៃ និង​ខ្មែរ កាន់​តែ​ធ្ងន់​ធ្ងរ​មិន​ខាន និង​អាច​បណ្ដាល​ឲ្យ​ភាព​ស្អប់​ខ្ពើម ប្រកាន់​ពូជ​សាសន៍ រហូត​មើល​មុខ​គ្នា​មិន​ចំ។

ប្រទេស​ថៃ​គួរ​តែ​ល្មម​ដល់​ពេល ឈប់​ធ្វើ​ឆ្អឹង​ទទឹង​ក​ចំពោះ​ខ្មែរ​ហើយ។ ដរាប​ណា​ខ្លួន​នៅ​ចង់​ធ្វើ​ជា​មិត្រ​ជិត​ខាង​ដ៏​ល្អ​ជាមួយ​ខ្មែរ ថៃ​គួរ​ឈប់​ស្រមើស្រមៃ និង​ចង់​បាន​របស់​មិន​មែន​ជា​របស់​ខ្លួន ហួស​ហេតុ ល្មោភ​លោភ​លន់ ឬ​ដែល​ហៅ​ម្យ៉ាង​ថា​ចោរ​នោះ​ហើយ។ ប្រាសាទ​ព្រះវិហារ​គឺ​ជា​របស់​ខ្មែរ​ពិត​ប្រាកដ ទាំង​ផ្នែក​ប្រវត្តិសាស្ត្រ និង​គតិយុទ្ធ ដែល​ថៃ​ខ្លួន​ឯង​បាន​ដឹង​ច្បាស់ រួម​ជាមួយ​បរាជ័យ​ជា​បន្ត​បន្ទាប់​លើ​ឆាក​អន្តរជាតិ តាំង​ពី​ឆ្នាំ​១៩៦២, ២០០៨ និង​បច្ចុប្បន្ន​ថ្មី​ៗ​នេះ ល្មម​ដែល​គួរ​ភ្លឺ​ភ្នែក។

អបអរសាទរ ខួប​គម្រប់​មួយ​ឆ្នាំ​នៃ​ការ​ដាក់​បញ្ចូល​ប្រាសាទ​ព្រះវិហារ​ជាបេតិកភណ្ឌ​ពិភព​លោក! សូម​ឲ្យ​ប្រាសាទ​ព្រះវិហារ​ឆាប់​ទទួល​បាន​ឥស្សរភាព ពី​ការ​ឈ្លានពាន​របស់​សត្រូវ​ថៃ​កុំ​បី​ខាន!

ដប់​ពីរ​ឆ្នាំ​មុន ខែ កក្កដា 6, 2009

Posted by សុភ័ក្ត្រ in ប្រវត្តិសាស្ត្រ, ពីនេះពីនោះ, អំពីសុភ័ក្ត្រ, អំពីស្រុកខ្មែរ.
5 comments
  • ជំនឿ​​ផ្កាយ​ដុះ​កន្ទុយ

មុន​នោះ​ប្រមាណ​មួយ​ទៅ​ពីរ​សប្ដាហ៍ ផ្កាយ​រះ​ព្រោង​មេឃ ក្នុង​នោះ​អម​ទៅ​ដោយ​ផ្កាយ​ដុះ​កន្ទុយ​ដ៏​ធំ​មួយ​មើល​ឃើញ​ច្បាស់​នឹង​ភ្នែក​ក៏​បាន​រះ​ផុស​ឡើង​មក​ដែរ។ ជា​រៀង​រាល់​យប់​ប្រមាណ​ម៉ោង​៨ ឬ​៩​ទៅ​ផ្កាយ​ដុះ​កន្ទុយ​ដ៏​ធំ​នេះ​ចាប់​ផ្ដើម​រះ​ជា​រាល់​ថ្ងៃ។ នោះ​ជា​លើក​ទី​មួយ​នៃ​ជីវិត​ខ្ញុំ ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ផ្កាយ​ដុះ​កន្ទុយ​នេះ។

ជា​រៀង​រាល់​យប់​នៅ​ពេល​ដែល​ផ្កាយ​ដុះ​កន្ទុយ​រះ ខ្ញុំ​រួម​នឹង​អ្នក​ផ្ទះ តែង​តែ​មក​អង្គុយ​មាត់​ជណ្ដើរ (កាល​នៅ​ផ្ទះ​ចាស់​ខ្ញុំ​មាន​ជណ្ដើរ​ចេញ​ក្រៅ​ផ្ទះ​ដែល​អាច​អង្គុយ​មើល​បាន​យ៉ាង​ស្រួល) ដើម្បី​មើល​ផ្កាយ​ដុះ​កន្ទុយ​នេះ។ ផ្កាយ​នោះ​រះ​នៅ​ទិស​ខាង​លិច​ឆៀង​ខាងជើង ឬ​បើ​មើល​ពី​ផ្ទះ​ខ្ញុំ​ទៅ​គឺ​ផ្ដុំ​សាកលវិទ្យាល័យ​ភូមិន្ទ​ភ្នំពេញ ឬ​ហួស​ពី​នេះ ឬ​ម្ដុំ​សំណង់​១២ ឬ​តាំង​ក្រសាំង​នេះ​ឯង។

វា​មិន​មែន​ជា​រឿង​ចៃដន្យ​ទេ ប្រផ្នូល​នៃ​ផ្កាយ​ដុះ​កន្ទុយ ដែល​ឪពុក​ម្ដាយ​ខ្ញុំ​បាន​ប្រាប់​នៅ​ពេល​ពួក​យើង​អង្គុយ​មើល​ផ្កាយ រួម​អ្នក​អ្នក​ភូមិ​ខ្ញុំ​ផង​ដែរ ម្នាក់​ៗ​នាំ​គ្នា​ជជែក​ពី​រឿង​ផ្កាយ​ដុះ​កន្ទុយ​នេះ​ជា​រៀង​រាល់​យប់។ មិន​បាន​ប៉ុន្មាន​ផង រឿង​នេះ​ក៏​ផុស​ចេញ​ប្រចក្ស​ឡើង។

ខ្ញុំ​ជឿ​លើ​អភូតហេតុ​នៃ​ផ្កាយ​ដុះ​កន្ទុយ​នេះ។

  • ប្រយុទ្ធ​គ្នា​កណ្ដាល​ទីក្រុង

ចំពោះ​ខ្ញុំ​ដែល​គេ​ហៅ​ថា​ក្មេង​សម័យ​ក្រោយ​​គ្រាប់​ប្លោង ពិត​ជា​មិន​មាន​បទ​ពិសោធន៍​គ្រប់​គ្រាន់​ចំពោះ​សង្គ្រាម​ទេ។ ចាស់​ៗ​វិញ​គេ​បាន​ដឹង​ប្រាកដ​ណាស់​ពី​ប្រផ្នូល​​នៃ​ស្រុក​ទេស ដែល​ស្ដែង​ពី​ផ្កាយ​ដុះ​កន្ទុយ​ដែល​រះ​រាល់​យប់​កាន់​តែ​ច្បាស់​ឡើង​ៗ​នោះ។

ល្ងាច​នៃ​០៥ កក្កដា ១៩៩៧ តាម​ទូរទស្សន៍​នានា​កំពុង​ដាក់​បញ្ចាំង​​កម្មវិធី​របស់​ខ្លួន​ដូច​សព្វ​មួយ​ដង ទូរទស្សន៍​ខ្លះ​មាន​ទាំង​ផ្សាយ​តន្ត្រី​បន្ត​ផ្ទាល់​ទៀត​ផង ដូច​ជា​ទូរទស្សន៍​ខ្មែរ​ប៉ុស្តិ៍​លេខ​០៩ ដែល​គាំ​ទ្រ​ទ្រង់​ រណឫទ្ធិ​ ជា​ដើម។ ម្នាក់​ៗ​សឹង​តែ​មិន​ជឿ​ថា​មាន​រឿង​ប្រុយុទ្ធ​គ្នា ដ៏​ខ្លាំង​ក្លា ស្រុក​ទេស​នឹង​កើត​សង្គ្រាម​ម្ដង​ទៀត​ហើយ។ ក្មេង​កើត​ក្រោយ​គ្រាប់​ប្លោង​ដូច​ជា​រូប​ខ្ញុំ​ប្រហែល​ជា​ គ្រា​នេះ អាច​ស្គាល់​គ្រាប់​ប្លោង ឬ​យ៉ាង​ហោច​ណាស់​គ្រាប់​ត្រយូង​ចេក ឬ​កាល​ណោះ​គេ​ល្បី​អា… (ភ្លេច​ឈ្មោះ) ក៏​មិន​ដឹង។

ព្រឹក​ថ្ងៃ​ទី​០៦ ខ្ញុំ​ធ្វើ​ដូច​ហី ព្រោះ​មើល​ទៅ​ទំនង​ជា​មិន​អ្វី! ខ្ញុំ​ជិះ​ម៉ូតូ (ឆាលី)​ របស់​ខ្ញុំ​មក​អង្គុយ​នៅ​វិទ្យាល័យ​ (ច្បារ​អំពៅ) របស់​ខ្ញុំ (ពេល​នោះ​ប្រហែល​ម្នាក់​ឯង​ទេ​ដឹង?) មើល​បង​ប្អូន​ខ្មែរ​យើង​នាំ​​គ្នា​ភៀស​ខ្លួន​យ៉ង​សស្រាក់​សស្រាំ​តាម​ផ្លូវ​ជាតិ​លេខ​មួយ​សំដៅ​ចេញ​ពី​រាជធានី។

សភាពការណ៍​មើល​ទៅ​កាន់​តែ​មិន​ស្រួល នេះ​ប្រហែល​ជា​ខ្ញុំ​មិន​មាន​បទ​ពិសោធន៍​ស្រុក​សង្គ្រាម​ហើយ​មើល៍​ទៅ។ ម៉ោង​ប្រមាណ​១០ មនុស្ស​ម្នា​កាន់​តែ​ច្រើន​ឡើង​ៗ សំឡេង​ប្លោង​គ្រាប់​ក៏​កាន់​តែ​ខ្លាំង។ ខ្ញុំ​ក៏​សម្រេច​ចិត្ត​ជិះ​ម៉ូតូ​មក​ផ្ទះ​វិញ នៅ​តាម​ផ្លូវ នៅ​ពេល​ក្រឡេក​ភ្នែក​មើល​ទៅ​ម្ដុំ​ទិស​ផ្កាយ​ដុះ​កន្ទុយ​រះ​នោះ ផ្សែង​ខ្មួរ​ខ្មាញ់​ ជា​លទ្ធផល​នៃ​ការ​បាញ់​គ្នា​នោះ មើល​ឃើញ​ច្បាស់​ក្រឡែត ពេល​នេះ​ខ្ញុំ​ដឹង​ហើយ​ថា​សង្គ្រាម។

អ្នក​ភូមិ​នាំ​គ្នា​ទិញ​របស់​របរ ដូច​ជា​អង្ករ​ជា​ដើម ពេល​នោះ​វា​ច្បាស់​ណាស់​ឡើង​ថ្លៃ​ដូច​គេ​កាប់។ អ្នក​ផ្ទះ​ខ្ញុំ ក៏​ដូច​ជា​អ្នក​ភូមិ​មួយ​ចំនួន​ទៀត​បាន​ទិញ​របស់​របរ​ខ្លះ​មុន​ពេល​នោះ​ដែរ នេះ​ប្រហែល​ជា​ដោយ​សារ​បទ​ពិសោធន៍​របស់​ពួក​គាត់។

ដប់​ពីរ​ឆ្នាំ​មក​នេះ ព្រឹត្តិការណ៍​ថ្ងៃ​៥-៦ កក្កដា ១៩៩៧ បាន​ត្រឹម​តែ​ជា​សុបិន​ដ៏​អា​ក្រក់​មួយ​ដែល​មិន​គួរ​ឲ្យ​មាន​កើត​ឡើង​ក្នុង​ប្រទេស​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​អានិត​របស់​យើង​នេះ​ទេ។ ដ្បិត​តែ​ខ្ញុំ​កើត​ក្រោយ​គ្រាប់​ប្លោង​មែន តែ​ខ្ញុំ​ក៏​មាន​មាន​បំណង​ឯណា​ចង់​ឃើញ​គ្រាប់​ប្លោង​នៅ​កម្ពុជ​ប្រទេស​យើង​នេះ​ទេ។ សូម​ឲ្យ​អ្នក​ដឹក​នាំ​ខ្មែរ​រួម​ចេះ​ស្រឡាញ់​គ្នា​ឡើង បំភ្លេច​ព្រឹត្តិការណ៍​នោះ​ចោល​ចុះ ចាប់​ដៃ​គ្នា​កសាង​មាតុភូមិ​យើង​ឲ្យ​រីក​ចម្រើន​ឡើង​កុំ​ឲ្យ​ពួក​នៅ​ក្បែរ​នេះ​វា​មើល​ងាយ៕