សុវណ្ណហុង ខែ កក្កដា 4, 2008
Posted by សុភ័ក្ត្រ in ពីនេះពីនោះ, អំពីសុភ័ក្ត្រ, អំពីស្រុកខ្មែរ.5 comments
ល្ងាចនេះ (០៤ កក្កដា ២០០៨) កន្លែងខ្ញុំគេណាត់គ្នាទៅមើលល្ខោនបូរាណខ្មែរ រួមទាំងខ្ញុំដែរ ព្រោះពួកយើងបានលិខិតជាច្រើនមក។ ថ្ងៃនោះម៉ោង៥មិនទាន់ទេ នាំគ្នាបិទកុំព្យទ័រអស់ហើយ (ថ្ងៃធម្មតាម្នាក់ៗធ្វើការដល់ម៉ោង៦ ឬ៧ ឯណោះ) និងឆ្លេឆ្លានាំគ្នាទៅ។ ហេតុតែចង់ជិះឡានទៅជាមួយគេខ្ញុំនេះត្រូវបង្ខំចិត្តបិទកុំព្យូទ័រទៅនឹងគេដែរ។ ថ្ងៃនេះចរាចរណ៍ដូចដឹងស្រាប់ហើយនៅអំពេញយើង។ ទាំងស្ទះចរាចរណ៍ធ្វើឲ្យឡានអ្នកធ្វើការជាមួយខ្ញុំត្រូវខូច និងចេញផ្សែងយ៉ាងខ្លាំងប្រហែលជាផ្ទុះខូចហ្វ្រាំងស្អីក៏មិនដឹងទេ (ខ្ញុំអត់ចេះសោះរឿងឡាន)។ ម្នាក់ៗចុះពីលើឡានឡើងស្លេករៀងៗខ្លួន។
នាំគ្នារុញឡាននៅហៅជាងយកឡានទៅធ្វើ ទីបំផុតម៉ោង៦កន្លះជាងទៅហើយទើបពួកយើងសាលសន្និសីទចតុម្មុខ ដែលជាទីសម្ដែងសិល្បៈរឿង “សុវណ្ណហុង”។
ខាងក្រោមនេះជាអត្ថបទខ្ញុំស្រង់ចេញពីសៀវភៅដែលគេផ្ដល់ជូនក្នុងពេលសម្ដែង។
អំពីស្នាដៃនេះ
ស្នាដៃពីដើមនៃរឿង សុវណ្ណហុង នេះជាព្រះរាជតម្រិះផ្ដួចផ្ដើមរបស់ ព្រះមហាក្សត្រីយានី ស៊ីសុវត្ថិ កុសុមៈ នារីរ័ត្ន សិរីវឌ្ឍនា ដែលព្រះអង្គសព្វព្រះទ័យ ជាយូរមកហើយ ហើយក៏បានហាត់សមបង្កើតក្បាច់រាំជាគោលៗ តាមតួអង្គមួយចំនួន ដោយប្រទានឲ្យ សម្ដេចព្រះរាម នរោត្ដម បុប្ផាទេវី ហាត់ផ្ទាល់ព្រះកាយជាតួអង្គ កេតសូរិយង្គ។ ដោយពុំទាន់ដែលបានតម្លើងជាការសម្ដែងពេញលេញនៅឡើយនោះ ហើយក៏មានជំនួយឧបត្ថម្ភអំពីមូលនិធិរ៉ុកហ្វែលឡឺ សម្ដេចព្រះរាមក៏បានលើកយកស្នាដៃនេះមកតម្លើងក្នុងគោលបំណងរក្សាកេរតំណែលបុព្វបុរស និងចង់បង្ហាញនូវស្នាដៃល្ខោនក្បាច់បុរាណដែលធ្លាប់មានតាំងពីជំនាន់ដើម ហើយពុំទាន់ត្រូវបានស្រាវជ្រាវយកមកតម្លើងជាថ្មីឡើងវិញ។ នេះមិនមែនជាស្នាដៃតែមួយនោះទេ ទម្រង់ក្បាច់បូរាណនេះនៅមានស្នាដៃរបាំរឿងបូរាណផ្សេងៗទៀត ដូចជារឿងឥណាវ ជាដើម។ នៅពេលដែលមានសប្បុរសជនជួយឧបត្ថម្ភថវិកា ការថែរក្សារបាំក្បាច់បូរាណនេះនឹងមានភាពគង់វង្សជារៀងរហូត។
សង្ខេបរឿង
នៅឯនគរគ្រាមាបូរី ស្ដេចយក្ស ព្រះបាទចិត្រា មានព្រះរាជបុត្រីមួយព្រះអង្គ ដែលមានរូបឆោមលោមពណ៌ល្អស្អាតគួរជាទីចាប់ចិត្ត ថែមទាំងចេះវិជ្ជាសិល្ប៍សាស្ត្រផងដែរ។ ព្រះបិតាបានត្រាសថានិងរៀបចំអភិសេកព្រះនាងឲ្យមានព្រះស្វាមី នាំឲ្យព្រះនាងព្រួយព្រះទ័យយ៉ាងខ្លាំង។ ព្រះនាងក៏បានទូលសុំព្រះបិតាទៅក្រសាលសួន។ ស្នំឯកក៏បានលួងលោមក្សត្រីយ៍ កុំឲ្យព្រួយបារម្ភ ហើយក៏បាននាំស្នំដទៃទៀតបេះផ្កាមកថ្វាយ ធ្វើជាភួងមាលាផ្សងអក្ខរាតាមភួងមាលានោះដើម្បីរកគូពីអតីតជាតិ។
ថ្លែងពីសុវណ្ណហុងនាំពលសេនាមកក្រសាលតាមដងគង្គា ហើយក៏រើសបានកម្រងភួងមាលានោះទើបព្រះអង្គបានយាងទៅតាមរកម្ចាស់ភួងមាលាព្រះនាងកេតសូរិយង្គុ។ ព្រះអង្គនិងព្រះនាងក៏បានចាប់ចិត្តប្រតិព័ទ្ធលើគ្នា ហើយព្រះអង្គសន្យាថានឹងមកជួបព្រះនាងរៀងរាល់រាត្រី។ ពួកស្នំឃើញដូច្នោះ ក៏កើតការព្រួយបារម្ភខ្លាចស្ដេចយក្សទ្រង់ជ្រាបនិងដាក់ទោសាមិនខាន។ ពួកស្នំក៏បានលួចដាក់អន្ទាក់សម្លាប់ ដែលធ្វើឲ្យសុវណ្ណហុងរងរបួសយ៉ាងដំណំ។ សុវណ្ណហុងក៏បានឡើងជិះហង្សយន្ត ដែលជាយានជំនិះរបស់ខ្លួនវិលទៅព្រះនគរវិញ។
ក្រោយពីបាត់សុវណ្ណហុងមិនឃើញមកជួបតាមសន្យា ព្រះនាងកេតសូរិយង្គ ក៏បានតាមរក ហើយក៏បានឃើញលោហិតនៅលើប្រថពី ទើបសោយសោកយ៉ាងខ្លាំង។ ទេវតាមួយក៏បាននិម្មតិខ្លួនឡើង យាងមកប្រទានឱសថទិព្វនិងព្រះទម្រង់ ហើយមានបន្ទូលឲ្យព្រះនាងទៅតាមប្រោសសុវណ្ណហុង។ ព្រះនាងកេតសូរិយង្គ ពាក់ចិញ្ចៀនហើយក៏ប្រែក្រឡាទៅជា ព្រាហ្មកេត ចេញដំណើរទៅតាមរកសុវណ្ណហុង។ តាមផ្លូវព្រាហ្មកេត (ព្រះនាងក្លែងក្លាយ) ក៏បានជួបយក្ខគម្ព័ន្ធ ដែលប៉ងយាយី។ ព្រះនាងបានច្បាំងជាមួយយក្ខនោះ ហើយយក្ខក៏ចុះចាញ់សុំតាមដង្ហែរ ដោយប្រែក្រឡាទៅជាព្រាហ្មតូដែរ។
នៅឯព្រះនគររបស់សុវណ្ណហុងវិញ ព្រះមហាក្សត្រ ព្រួយព្រះរាជហឫទ័យជាខ្លាំងចំពោះការសោយទីវង្គតរបស់សុវណ្ណហុង។ ព្រាហ្មក្លែងខ្លួនទាំង២ក៏បានទៅដល់ ហើយសុំព្រះរាជានុញ្ញាតិប្រោសព្រះក្សត្រាឲ្យរស់រានមានជីវិតឡើងវិញ។ ព្រាហ្មក្លែងក្លាយ (ព្រះនាងកេតសូរិយង្គ) ក៏បានប្រោសសុវណ្ណហុងឲ្យមានជីវិតឡើងវិញ ហើយក៏ថ្វាយបង្គំលាមកកាន់ព្រះនគរវិញភ្លាម ព្រោះខ្លាចសុវណ្ណហុងនៅខ្ញាល់អំពីពួកស្នំលួចធ្វើគត់ព្រះអង្គ។ បន្ទាប់ពីដឹងព្រះកាយឡើងវិញ ព្រះមាតាបិតាក៏មានព្រះបន្ទូលប្រាប់ពីហេតុការណ៍។ សុវណ្ណហុងដឹងថាប្រាកដជាព្រះនាងកេតសូរិយង្គ ក៏ថ្វាយបង្គំលាទៅតាមរកព្រះនាងនៅគ្រានោះទៅ។
ចប់សម្ដែងត្រឹមនេះកាលណា ទស្សនិកជននាំគ្នាក្រោកឈរឡើង និងទះដៃយ៉ាងលាន់រំពងពេញទាំងសាលសន្និសីទ ដោយទឹកចិត្តរីករាយនិងកោតសសើរសិល្បករយើងទាំងអស់នូវថ្វៃដៃដ៏ល្អអស្ចារ្យ គួរជាទីមោទននៃជាតិខ្មែរ។ ប្រជាជនខ្មែរនាំគ្នាងាកមកគាំទ្រវប្បធម៌របស់ខ្លួនដោយមានអ្នកមកទស្សនាច្រើនសម្បើមណាស់ រកកន្លែងអង្គយគ្មាន។
ខ្ញុំមិនបានយកម៉ាស៊ីនថតទៅ ចាំមើលទៅលួចយករូបលោកមង្គលខ្លះមកដាក់នៅទីនេះពេលក្រោយ៕
មើលរូបថតនៅគេហទំព័រលោកមង្គល
នរណាជាអភិសិទ្ធិ វេជ្ជាជីវៈ? ខែ កក្កដា 3, 2008
Posted by សុភ័ក្ត្រ in ภาษาไทย, ពីនេះពីនោះ, អំពីស្រុកខ្មែរ.5 comments
អភិសិទ្ធិ វេជ្ជាជីវៈ (ថៃ: อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ) (កើត ០៣ សីហា ឆ្នាំ១៩៦៤), ជាអ្នកនយោបាយថៃ និងជាប្រធានគណបក្សប្រជាធិបតេយ្យ ចាប់តាំងពីខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ ២០០៥។
លោកអភិសិទ្ធិ ធ្វើជាតំណាងរាស្ត្រប្រចាំក្រុងទេពមហានគរ (បាងកក) ជាច្រើនអណត្តិ និងធ្លាប់កាន់តំណែងជារដ្ឋមន្ត្រីទីស្ដីការគណៈរដ្ឋមន្ត្រី។
ប្រវត្តិ
លោកអភិសិទ្ធិ កើតនៅ Newcastle-upon-Tyne ចក្រភពអង់គ្លេស ជាបុត្រាតែម្នាក់គត់ក្នុងចំណោមបុត្រ៣នាក់របស់លោក អ័ថសិទ្ធិ វេជ្ជាជីវៈ អតីតរដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងសុខាភិបាល និងអ្នកស្រី សុទ្ធសៃ វេជ្ជាជីវៈ។
ការសិក្សា
នៅពេលដែលអាយុមិនទាន់បានមួយឆ្នាំនៅឡើយ ទារក អភិសិទ្ធិ ត្រូវបានក្រុមគ្រួសារយកមកនៅប្រទេសថៃវិញ ហើយកុមារអភិសិទ្ធិបានចូលរៀនមត្តេយ្យសិក្សានៅសាលាមត្តេយ្យយុគលធរ និងបឋមសិក្សានៅសាលារៀនសាធិតចុឡាលុងករណ៍មហាវិទ្យាល័យ រហូតបញ្ចប់ថ្នាក់បឋមសិក្សា រួចក៏បានវិលត្រឡប់ទៅប្រទេសអង់គ្លេសវិញ ដើម្បីចូលរៀននៅឯសាលា Scaitclife និង Eton College ដែលជាសាលារៀនឯកជន ថ្នាក់ត្រៀមឧត្ដមសិក្សាដែលល្បីឈ្មោះនៅទីក្រុងឡុង។ និងបានចូលរៀនមហាវិទ្យាល័យ ផ្នែកទស្សនវិជ្ជា, នយោបាយ និងសេដ្ឋកិច្ច នៅឯសាកលវិទ្យាល័យអកហ្វរដ (Oxford)។
ក្រោយពីបញ្ចប់ការសិក្សា លោក អភិសិទ្ធិ បានចូលបម្រើរាជការ ដោយធ្វើជាសាស្ត្រាចារ្យនៅឯសាលារៀនរ៉យព្រះចុលចមក្លៅ។
លោក អភិសិទ្ធិ វេជ្ជាជីវៈ បានរៀបអាពាហ៍ពិពាហ៍ជាមួយ ពិម្ពពេញ វេជ្ជាជីវៈ ដែលជាសាស្ត្រាចារ្យប្រចាំមុខវិជ្ជាគណិតវិទ្យា ដេប៉ាតឺម៉ង់វិទ្យាសាស្ត្រ សាកលវិទ្យាល័យចុឡាលុងករណ៍ មានបុត្រធិតាចំនួន២ គឺ កញ្ញា ប្រាង វេជ្ជាជីវៈ (ម៉ាក់ប្រាង) និងកុមារា ប័ណ្ណសិទ្ធិ វេជ្ជាជីវៈ (បាន់)។
ប្រវត្តិការងារ
គ.ស.១៩៨៨ - ១៩៨៩ គ្រូបង្រៀនប្រចាំសាលារៀនរ៉យព្រះចុលចមក្លៅ ខេត្តនគរនាយក
គ.ស.១៩៩០ សាស្ត្រាចារ្យពិសេសសាកលវិទ្យាល័យអកហ្វដ ប្រទេសអង់គ្លេស
គ.ស.១៩៩១ - ១៩៩២ សាស្ត្រាចារ្យប្រចាំ ដេប៉ាតឺម៉ង់សេដ្ឋសាស្ត្រ សាកលវិទ្យាល័យធម្មសាស្ត្រ ក្រុងបាងកក
គ្រឿងឥស្សរិយយស
គ.ស.១៩៩២ តរិតាភរណ៍មកុដថៃ
គ.ស.១៩៩៣ ទ្វីតិយាភរណ៍ដំរីស
គ.ស.១៩៩៥ ប្រថមាភរណ៍មកុដថៃ
គ.ស.១៩៩៧ ប្រថមាភរណ៍ដំរីស
គ.ស.១៩៩៨ មហាវជិរមកុដ
គ.ស.១៩៩៩ មហាបរមាភរណ៍ដំរីស
———————————————————-
អត្ថបទទាក់ទង៖
១. គេហទំព័រអភិសិទ្ធិ
២. ថ្ងៃនេះទី០២ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០០៨
៣. រឿងរ៉ាវកាន់តែវែងឆ្ងាយ ពួកថៃថ្លើមធំនាំគ្នាបាតុកម្មបន្ថែមរឿងទាមទារខេត្តមួយចំនួនដែលខ្លួនធ្លាប់គ្រប់គ្រងពីខ្មែរវិញ
ថ្ងៃនេះទី០២ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០០៨ ខែ កក្កដា 2, 2008
Posted by សុភ័ក្ត្រ in ពីនេះពីនោះ, អំពីស្រុកខ្មែរ.9 comments
បញ្ហាប្រាសាទព្រះវិហារដែលរាជរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាកំពុងខ្នះខ្នែងដើម្បីដាក់បញ្ចូលទៅក្នុងបញ្ជីបេតិកភណ្ឌពិភពលោកនោះ ត្រូវបានរំជើបរំជួលដល់នគរថៃ ក៏ដោយសារភាពជាតិនិយមហួសហេតុ មិនសមហេតុផល បណ្ដាលមកពីគូសត្រូវស៊ីសាច់ហុតឈាមនៅក្នុងប្រទេសនេះកំពុងប្រកាប់ប្រចាក់គ្នា និងយកបញ្ហាព្រះវិហារមកធ្វើជាត្រីមុខ។
ការនាំយកគណៈរដ្ឋមន្ត្រីទាំងមូលទៅអភិប្រាយនៅសភា និងបោះឆ្នោតសម្ដែងការមិនទុកចិត្តត្រូវបានបរាជ័យយ៉ាងអាម៉ាសចំពោះពួកគណបក្សប្រឆាំងដែលមានលោកអភិសិទ្ធិ វេជ្ជាជីវៈ និងគូកនខ្លួនជាមេក្លោង។
បើទោះបីតុលាការរដ្ឋបាលថៃបានចេញបង្គាប់ឲ្យរដ្ឋាភិបាលពន្យាពេលបណ្ដោះអាសន្នចំពោះប្រកាសរួមដែលកម្ពុជានិងថៃ បានចុះហត្ថលេខា ហើយគណៈរដ្ឋមន្ត្រីថៃបានប្រកាសអនុវត្តតាមក៏ដោយ ក៏កិច្ចប្រឹងប្រែងដាក់បញ្ចូលប្រាសាទព្រះវិហារពីសំណាក់រាជរដ្ឋាភិបាលខ្មែរនៅមិនរាថយ។ នេះបង្ហាញពីជំហរអធិបតេយ្យពេញបរិបូណ៌លើប្រាសាទ ដោយអនុលោមតាមសាលក្រមអន្តរជាតិឆ្នាំ១៩៦២ ពេញលេញតាមផ្លូវច្បាប់នៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា។
ថ្ងៃនេះទី០២ ខែកក្កដា ជាថ្ងៃចាប់ផ្ដើមប្រជុំដំបូងហើយរបៀបវារៈប្រាសាទព្រះវិហារដែលស្ថិតនៅលំដាប់ទី៤នោះ ត្រូវបានទទួលដំណឹងមិនផ្លូវការថា នឹងយកមកដាក់នៅក្នុងលំដាប់លើគេទៀតផងដើម្បីយកមកអនុម័ត (ព័ត៌មានចុងក្រោយព្រឹកថ្ងៃទី០៣ កក្កដានេះពីស្ថានីយ៍ទូរទស្សន៍ថៃលេខ៣ របៀបវារៈព្រះវិហារត្រូវបានលើកមកនៅលំដាប់លេខ៨)។
បាតុកម្មបែបជាតិនិយមឆ្កួតលីលារបស់ជនជាតិថៃមួយចំនួនតូចដែលធ្វើឡើងនៅពិតជាមិនទទួលបានផល ប៉ុន្តែបានត្រឹមធ្វើឲ្យមតិសាធារណជន ជាពិសេសបរទេសមើលឃើញពីមហិច្ឆតាលោភលន់ ឥតកេរ្តិ៍ខ្មាស់ទៅវិញទេ ចំពោះជាតិថៃ។ នេះជាផលអវិជ្ជមាន និងលេងល្បែងខុសមួយក្ដារទៅវិញពីសំណាក់អ្នកនយោបាយថៃ។
យើងក្រឡេកមកមើលរាជរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា និងប្រជាជនកម្ពុជាក្នុងប្រទេសនេះវិញ ពិតជាមួយក្ដារនេះលេងនយោបាយមួយដ៏ត្រឹមត្រូវគួរឲ្យសរសើរក្នុងការប្រកាន់ជំហរនឹងន៎រ និងមិនធ្វើការតបតជាមួយប្រទេសថៃទាក់ទងនឹងប្រាសាទព្រះវិហារដែលជារបស់ខ្មែរពិតៗ មិនចាំបាច់មកស្រែកក្ដែងៗថាជារបស់ខ្មែរ។
ប្រាសាទព្រះវិហារជារបស់ខ្មែរ
ការប្រើប្រាស់ពាក្យសម្ដីក្នុងការគ្រប់គ្រង និងជាពិសេសក្នុងនយោបាយពិតជារឿងមួយដែលត្រូវពិនិត្យឲ្យបានល្អិតល្អន់ណាស់។ អ្នកនយោបាយដែលវ័យឆ្លាត មិនមែនជាអ្នកដែលចេះតែមាត់ប៉ផ្លាច់ប៉ភ្លាចជាមួយអ្នកកាសែតទេ។ យ៉ាងណាមិញការប្រើប្រាស់ពាក្យក៏បានបង្ហាញពីអត្ថន័យ និងឆ្លុះបញ្ចាំងភាពសមស្របឬមិនសមប្រកបជាពិសេសក្នុងទេសៈកាលៈបែបនេះ។
ថៃដែលគិតថាឆ្លាតពេលនេះមិនមែនសុទ្ធតែប្រើប្រាស់ល្បែងនេះបានជោគជ័យទេ តែបរាជ័យយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរពីព្រឹត្តិកម្មរបស់ខ្មែរ។
“… កាលដែលអ្នកនយោបាយថៃដែលលើកឡើងពីបញ្ហាប្រាសាទព្រះវិហារនេះ គឺជាអ្នកវ័យឆ្លាតព្រោះមិនមែនជារបស់គេ ប៉ុន្តែគេនិយាយពីរបស់អ្នកដទៃដើម្បីឲ្យខ្មែរចូលរួមនិយាយពីបញ្ហាប្រាសាទព្រះវិហារនេះឡើងវិញ។ ប៉ុន្តែបើនិយាយពីអ្នកនយោបាយខ្មែរដែលជាខ្មែរជាម្ចាស់ប្រាសាទព្រះវិហារទៅហើយនោះ ហើយបែរជាយើងនិយាយបញ្ហាប្រាសាទព្រះវិហារនេះដូចគេដែរ គឺយើងជាអ្នកនយោបាយដ៏ល្ងង់ខ្លៅហើយ ពីព្រោះគេចង់ឲ្យយើងនិយាយឡើងវិញពីប្រាសាទព្រះវិហារដែលជាទ្រព្យរបស់យើងរួចទៅហើយនោះ។” ប្រសាសន៍លោក ឈឹម ផលវរុណ អ្នកឯកទេសនីតិរដ្ឋធម្មនុញ្ញ និងជានាយកវិទ្យាស្ថានពលរដ្ឋវិជ្ជា ចុះក្នុងកាសែត ឌឹ មេគង្គ ថែមស៍ ចុះថ្ងៃទី៣០ មិថុនា ២០០៨ (ឆ្នាំទី០១ លេខ១០០ អត្ថបទ៖ បញ្ជាក់ថា ចលនាប្រឆាំងថៃទាក់ទងនឹងប្រាសាទព្រះវិហារពុំមានទេនៅកម្ពុជា)។
ដូច្នេះកាលដែលយើងជាខ្មែរនាំគ្នាមកស្រែកក្ដែងៗ កោកៗសឹងដាច់ខ្យល់ស្លាប់ ថាប្រាសាទព្រះវិហារជារបស់ខ្មែរនោះពិតជាចំស្នៀតរបស់ថៃដែលចង់ឃើញយើងនិយាយបែបនេះរួចមកហើយ និងជាចុងក្រោយធ្លាក់ក្នុងឧបាយរបស់ថៃទៅវិញ ខណៈដែលប្រាសាទព្រះវិហារជាទ្រព្យរបស់ខ្មែរយ៉ាងពិតប្រាកដទៅហើយទាំងប្រវត្តិសាស្ត្រ ទាំងផ្លូវច្បាប់។
អ្វីដែលខ្មែរអាចនាំគ្នានិយាយនោះគឺប្រាសាទព្រះវិហារជាមត៌កដូនតាដែលគួរកូនខ្មែរគ្រប់រូបនាំគ្នាជួយថែរក្សា និងការពារសម្បត្តិដូនតានេះឲ្យបានគង់វង្សយូរអង្វែងតទៅ។
យើងរង់ចាំមើលលទ្ធផលជាវិជ្ជមាន ចំពោះជោគជ័យនៃការដាក់ប្រាសាទព្រះវិហារចូលទៅក្នុងបញ្ជីបេតិកភណ្ឌពិភពលោកជាផ្លូវការ៕
ខែត្រវិបុលសង្គ្រាម ខែ កក្កដា 1, 2008
Posted by សុភ័ក្ត្រ in ภาษาไทย, នយោបាយ, ប្រវត្តិសាស្ត្រ, អំពីស្រុកខ្មែរ.7 comments
លោកអ្នកនាងជាទីមេត្រី កាលពីថ្ងៃទី៤ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០០៧ ខ្ញុំបានដាក់ប្រកាសមួយឈ្មោះថា “រឿងរ៉ាវបាត់ដំបងក្នុងទស្សនៈសៀម” ខែត្រខ្មែរមួយក្នុងចំណោមខែត្រជាច្រើនទៀតនៅភាគខាងជើង និងភាគខាងជើងឆៀងខាងលិចខេមរនគរយើង ដែលសៀមបានបោះទ័ព ឈ្លានពានមកគ្រប់គ្រងអស់មួយរយៈពេលធំ។ បន្ទាប់ពីសង្គ្រាមលោកលើកទី២ និងបារាំងត្រឡប់មកឥណ្ឌូចិនវិញ បារាំងជាមួយនឹងរដ្ឋាភិបាលខ្មែរយើងជំនាន់នោះបានទាមទារយកខែត្រខ្មែរទាំងនោះពីប្រទេសសៀម (ប្រទេសថៃបច្ចុប្បន្ន) បានជូនជាតិមាតុភូមិរហូតមកដល់បច្ចុប្បន្ន។
រយៈពេលបុន្មានថ្ងៃនេះ ពួកជនជាតិថៃ បន្ទាប់ពីឈ្នានីសមិនសមហេតុផលមកលើប្រាសាទព្រះវិហារខ្មែរយើង មិនឲ្យចុះចូលក្នុងបញ្ជីបេតិកភណ្ឌពិភពលោកហើយ ពួកនោះបានបន្ថែមរឿង (សូមមើលប្រកាសទាក់ទង) និងនាំគ្នាទាមទារយកខែត្រខ្មែរទាំងប៉ុន្មានដែលប្រទេសថៃកាលណោះធ្លាប់គ្រប់គ្រងមួយរយៈទៅវិញទៀតផង។
ជាបន្តទៅទៀតនេះ ខ្ញុំសូមជូនប្រកាសមួយទាក់ទងនឹងខែត្រទាំងនោះដែលពួកថៃនាំគ្នាទាមទារជូនប្រិយមិត្រទុកគ្រាន់ជាគតិ។
ខែត្រវិបុលសង្គ្រាម
(จังหวัดพิบูลสงคราม)
ខែត្រវិបុលសង្គ្រាម ជាខែត្រមួយក្នុងចំណោមខែត្រទាំង៤របស់ប្រទេសថៃ ដែលយកបានត្រឡប់ពីបារាំងសែស ក្នុងគ្រា គ.ស១៩៤១ ដោយតំឡើងក្រុងសៀមរាបទៅជាខែត្រ។ បន្ទាប់ពីសង្គ្រាមលោកលើកទី២ ថៃត្រូវប្រគល់ដែនដីខែត្រវិបុលសង្គ្រាមឲ្យទៅបារាំងវិញ ដែលជាអ្នកគ្រប់គ្រងប្រទេសកម្ពុជានៅខណៈនោះ។ បច្ចុប្បន្នគឺខែត្រសៀមរាប ខែត្រឧត្ដរមានជ័យ និងខែត្របន្ទាយមានជ័យ របស់ប្រទេសកម្ពុជា។ ទីតាំងភូមិសាស្ត្រខែត្រនេះ ស្ថិតនៅក្នុងភូមិភាគបូព៌ា ក្នុងសម័យរជ្ជការទី៥ និងធ្លាក់ក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់បារាំងសេសនាឆ្នាំ១៩០៧។
ឈ្មោះខែត្រវិបុលសង្គ្រាមនេះ តាំងឡើងដើម្បីជាកិត្តិយសដល់ឧត្ដមសេនីយ ចមពលប្លែក វិបុលសង្គ្រាម នាយករដ្ឋមន្ត្រីថៃនាខណៈនោះ ដោយមានកសាងអនុស្សាវរីយ៍រូបមាន់ត្រដាងស្លាប ដែលជារូបសញ្ញារបស់ចមពលប្លែក ទុកជាវិមានអនុស្សាវរីយ៍សម្រាប់ខែត្រនេះទៀតផង។ បន្ទាប់ពីមានការកំណត់ឲ្យមានត្រាប្រចាំខែត្រទូទាំងប្រទេស ក្រុមសិល្បករ ក៏បានយករូបអនុស្សាវរីយ៍នោះ មកធ្វើជារូបត្រាប្រចាំខែត្រផងដែរ។
ត្រាប្រចាំខែត្រវិបុលសង្គ្រាម
រចនាសម្ព័ន្ធគ្រប់គ្រង
នៅពេលតាំងជាខែត្រដំបូងនោះ បានត្រូវបែងចែកជា៦ស្រុក តាមប្រកាសចុះថ្ងៃទី២៣ ខែកក្កដា ឆ្នាំ១៩៤១ ដូចតទៅនេះ៖
១. ស្រុកព្រៃរីរៈតេជ (តាមឈ្មោះដើមស្រុកពួក)
២. ស្រុកក្រឡាញ់បុរី (តាមឈ្មោះដើមស្រុកក្រឡាញ់បុរី)
៣. ស្រុកព្រហ្មខ័ន្ធ (តាមឈ្មោះដើមស្រុកព្រហ្មខ័ន្ធ)
៤. ស្រុកក្រៀងសក្ដិ៍វិចិត (តាមឈ្មោះដើមស្រុកសំរោង)
៥. ស្រុកវារីសែន (តាមឈ្មោះដើមស្រុកវ៉ារីសែន) បច្ចុប្បន្នវ៉ារិន?
៦. ស្រុកចមក្សាន្ត (តាមឈ្មោះដើមស្រុកជាំក្សាន្ត)
ក្រោយមករាជការថៃបានរៀបចំរចនាសម្ព័ន្ធគ្រប់គ្រងខែត្រវិបុលសង្គ្រាមជាថ្មី ដោយផ្ដាច់ស្រុកចមក្សាន្តភ្ជាប់ជាមួយខែត្រនគរចម្ប៉ាស័ក្តិ៍ និងផ្ដាច់ស្រុកសេរីសោភ័ណ្ឌ និងស្រុកសិន្ធុសង្គ្រាមជ័យ ខែត្រព្រះបាត់ដំបង (បាត់ដំបង) មករួមខែត្រជាមួយខែត្រវិបុលសង្គ្រាមក្នុងខែធ្នូ ក្នុងឆ្នាំដដែល។
ខែត្រវិបុលសង្គ្រាមទើបមានរចនាសម្ព័ន្ធគ្រប់គ្រងរហូតដល់ឆ្នាំ១៩៤៦ រួមទាំងអស់មាន៧ស្រុកគឺ ស្រុកព្រៃរីរៈយតេជ ស្រុកក្រឡាញ់បុរី ស្រុកព្រហ្មខ័ន្ធ ស្រុកក្រៀងស័ក្តិ៍វិចិត ស្រុកវ៉ារីសែន ស្រុកសេរីសោភ័ណ្ឌ (ស៊ីសុផុន) និងស្រុកសិន្ធុសង្គ្រាមជ័យ។
ផែនទីខែត្រវិបុលសង្គ្រាម (ស្ដែងដោយផ្ទៃពណ៌ខៀវ)
ចំណាំ៖
ឈ្មោះស្រុកផ្សេងៗ ក្នុងបណ្ដាខែត្រទាំងបួន ដែលបានពីបារាំងសែសនោះ ភាគច្រើនតាំងឈ្មោះតាមបុគ្គលដែលមានជ័យក្នុងសង្គ្រាមនៅឥណ្ឌូចិន។ នៅខែត្រវិបុលសង្គ្រាម មានឈ្មោះស្រុកដែលមានលក្ខណៈដូចតទៅនេះ៖
- ស្រុកក្រៀងស័ក្តិ៍វិចិត តាំងឈ្មោះតាម ឧត្ដមសេនីយឯកហ្លួងក្រៀងស័ក្តិ៍វិចិត (យសស័ក្តិ៍ចុងក្រោយគឺឧត្ដមសេនីយទោ) មេបញ្ជាការទាហានជើងគោកទី១, ជំនួយការមេបញ្ជាការទាហានជើងគោក មេទ័ពភាគឥសាន និងជាជំនួយការមេទ័ពជើងគោកនាខណៈនោះ។
- ស្រុកព្រៃរីរៈយតេជ តាំងឈ្មោះតាម ឧត្ដមសេនីយឯកហ្លួងព្រៃរីរៈយតេជ (ឆ្មះបូរណ៍ ព្រៃរីយយតេជ យសស័ក្តិ៍ចុងក្រោយគឺឧត្ដមសេនីយទោ) មេបញ្ជាការកងពលបូព៌ា និងមេទ័ពរងភាគបូព៌ា (ទី២) នៅខណៈនោះ។
- ស្រុកសិន្ធុសង្គ្រាមជ័យ (បំបែកចេញមកពីខែត្រព្រះដំបង) តាំងឈ្មោះតាម ឧត្ដមសេនីយត្រី ហ្លួងសិន្ធុសង្គ្រាមជ័យ (សិន្ធុ កមលនាវិន តំណែងចុងក្រោយគឺពលរឿឯក) មេបញ្ជាការទាហានជើងទឹក និងជាមេទ័ពជើងទឹកនៅគ្រានោះ៕
————————————————————-
ប្រែពី៖ វីគីភីឌាភាសាថៃ
វីគីភីឌាភាសាខ្មែរ
អត្ថបទទាក់ទង៖
១. រឿងរ៉ាវកាន់តែវែងឆ្ងាយ ពួកថៃថ្លើមធំនាំគ្នាបាតុកម្មបន្ថែមរឿងទាមទារខេត្តមួយចំនួនដែលខ្លួនធ្លាប់គ្រប់គ្រងពីខ្មែរវិញ
២. រឿងរ៉ាវបាត់ដំបងក្នុងទស្សនៈសៀម
រឿងរ៉ាវកាន់តែវែងឆ្ងាយ ពួកថៃថ្លើមធំនាំគ្នាបាតុកម្មបន្ថែមរឿងទាមទារខេត្តមួយចំនួនដែលខ្លួនធ្លាប់គ្រប់គ្រងពីខ្មែរវិញ ខែ មិថុនា 30, 2008
Posted by សុភ័ក្ត្រ in ภาษาไทย, នយោបាយ, ប្រវត្តិសាស្ត្រ, អំពីស្រុកខ្មែរ.15 comments
រឿងរ៉ាវប្រាសាទព្រះវិហារត្រូវបានពួកថៃឆ្លៀតឱកាសបំប៉ោងរឿងជាតិនិយម ព្រមទាំងបង្អាក់ដំណើរការចុះប្រាសាទនេះជាបេតិកភណ្ឌពិភពលោក ដោយចោទខ្មែរថាចង់ចុះតែម្នាក់ឯង និងទាមទារសិទ្ធិចុះបញ្ជីរួម។ Sic និងអត់កេរ្តិ៍ខ្មាស់។
បើទោះបីរដ្ឋាភិបាលថៃបានយល់ស្របចំពោះរដ្ឋាភិបាលខ្មែរទៅហើយក្ដី ពួកប្រឆាំងរដ្ឋាភិបាលថៃដែលមានមេបក្ខប្រឆាំងឈ្មោះ អភិសិទ្ធិ វេជ្ជាជីវៈ ជាមេក្លោង បានបំផុសបំផុលរឿងនេះជាខ្លាំង។
គិតទៅមហិច្ឆតាថោកទាបឥតកេរ្តិ៍ខ្មាស់របស់ពួកថៃទាំងនោះពិតជាមហាវិនាសឥតរកទីបំផុតបាន។ រដ្ឋាភិបាលខ្មែរបង្ហាញជំហរនឹងនរ និងសោកស្ដាយយ៉ាងខ្លាំងចំពោះបក្ខប្រឆាំងថៃដែលយកបញ្ហាព្រះវិហារមកធ្វើឲ្យមានអរិយភាពរវាងប្រជាជាតិជិតខាងទាំងពីរ។
ព័ត៌មានចុងក្រោយនេះ ពួកធម្មយាត្រាថៃនៅខេត្តស្រីស្លាកេត បាននាំគ្នាធ្វើបាតុកម្មទាមទារជនជាតិខ្មែរដែលប្រកបរបររកស៊ីនៅតាមជើងភ្នំព្រះវិហារឲ្យត្រឡប់ចូលទៅកាន់ដីខ្មែរវិញ ដោយចោទថាទីកន្លែងនេះជាទឹកដីថៃ។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ ពួកនេះ បច្ចុប្បន្នថ្លើមធំ បង្ករឿងកាន់តែជ្រៅដោយនាំគ្នាទាមទារខ្មែរប្រគល់ខេត្តមួយចំនួនដែលសៀម (ថៃកាលណោះ) កាន់កាប់ដោយខុសច្បាប់ គឺខេត្តព្រះដំបង (បាត់ដំបង) និងខេត្តវិបុលសង្គ្រាម (បច្ចុប្បន្នសៀមរាប ឧត្តរមានជ័យ បន្ទាយមានជ័យ…) ពីប្រទេសខ្មែរវិញទៀតផង។
ឱ! អនិច្ចាជនជាតិថៃហ្អើយ! ពួកអ្នកនៅមិនស្ងប់នៅមិនស្ងៀមសោះទេអី? ម៉េចក៏អ្នកគិតខ្លឺ ល្ងង់ល្មោភយ៉ាងនេះ?! អ្នកពូកែយល់សប្តិដល់ហើយ អារឿងគេយករបស់គេវិញសោះ (ដែលខ្លួនធ្លាប់មកប្លន់គេ) នោះអ្នកអីក៏នឹកឃើញម្ល៉េះ?! ចុះអារឿងអ្នកមកយករបស់គេទាំងរស់ៗ ទៀតសោត ម៉េចអាចុយម្រ៉ាយឯងមិននឹកឃើញផង?! អ្នកឯងចិត្តសឿងហ៊ានឲ្យខេត្តមួយចំនួនរបស់អតីតទឹកដីលាវដែលបានបង់ទៅឲ្យអ្នកវិញកាលសម័យដូចគ្នានេះដែរឬទេ? Sic
រួចចុះអ្នកគិតថាអ្នកឈ្នះឬ ប្រសិនបើខ្មែរនាំគ្នាបាតុកម្មទាមទារទឹកដីខ្មែរដែលបានបង់ទៅឲ្យអ្នក មានសុរិន្ទ្រ ស្រីស្លាកេត បុរីរម្យ នគររាជសីមា។ល។ ជាដើមនោះ? អ្នកមើលចុះភ័ស្តុតាងច្រើនឥតគណនារាប់មិនអស់ពីសំណល់ខ្មែរនៅក្នុងខេត្តទាំងនោះ បញ្ជាក់ច្បាស់ថាជាអតីតដែនកម្ពុជរដ្ឋពិតឥតក្លែងក្លាយ រួមទាំងភ័ស្តុតាងរស់ គឺមនុស្សខ្មែររាប់លាននាក់ដែលនៅសល់ និងរស់នៅលើទឹកដីទាំងនោះ ដែលនៅប្រើប្រាស់ភាសា និងវប្បធម៌ខ្មែរ ពិតៗ ចំណែកលោកមកមើលក្នុងខេត្តទាំងប៉ុន្មានដែលអ្នកអះអាងថាជារបស់អ្នកនោះ មានសំណល់អ្វីខ្លះដែលអ្នកអាចយកឈ្នះខ្មែរបាន? ពិតជាលេងល្បែងល្ងង់ពេកហើយ!
ល្មមឈប់ទៅពួកអាចារ្យប្រាំរយហ្អើយ! អ្នកពិតជាមនុស្សបាបណាស់។ អ្នកនឹងលង់ខ្លួន មិនយូរក្នុងពេលឆាប់ៗខាងមុខនេះ អ្នកនឹងរលាយសាបសូន្យដោយសេចក្ដីលោភ និងតណ្ហាឥតកេរ្តិ៍ខ្មាស់ ដែលតពូជពីសន្ដានរបស់ជនជាតិអ្នកមិនខាន៕
នៅប្រកាសក្រោយៗ ខ្ញុំនឹងស្រាវជ្រាវដាក់អត្ថបទទាក់ទងនឹងខេត្តទាំងនោះដែលប្រទេសសៀមធ្លាប់កាន់កាប់មកចុះផ្សាយ។
————————————————————————–
អានអត្ថបទទាក់ទង៖
១. រឿងរ៉ាវបាត់ដំបងក្នុងទស្សនៈសៀម
២. ខែត្រវិបុលសង្គ្រាម
៣. នរណាជាអភិសិទ្ធិ វេជ្ជាជីវៈ?
៤. ថ្ងៃនេះទី០២ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០០៨
