អស់បងអស់ប្អូន ខែ មករា 11, 2008
Posted by សុភ័ក្ត្រ in ពីនេះពីនោះ, អំពីសុភ័ក្ត្រ, អំពីស្រុកខ្មែរ.5 comments
សាហាវណាស់! ទាមទារចង់តែបាន ចិត្តមារទាល់តែឈ្នះ។ ហេតុតែមិនចង់ឈ្លោះនាំរឿងវែងឆ្ងាយ ព្រោះសាច់ឯងនេះហើយ ទើបអ្នកផ្ទះខ្ញុំមិនចង់បន្តរហូតបាត់ដីខ្លួនឯងទៅ។ អនិច្ចា។ អ្នកទូលរែកចុះ។ ព្រលឹងយាយនឹងច្បាស់ជាដាក់បណ្ដាសារប្រាកដណាស់ រលាយហិនហោចឃើញច្បាស់ណាស់ចាប់ពីពេលនេះតទៅហើយ។ ផលកម្មលក់កេរម្ដាយ និងចង់បានរបស់គេឥតកេរ្តិ៍ខ្មាស់។
អ្វីដែលសាហាវទៅទៀតនោះ ថែមទាំងពោលពាក្យ “ កាត់កាល អស់បងអស់ប្អូន” ជាមួយគ្រួសារខ្ញុំទៀត។ បាន! មានទៅស្អីលោកធំ។ មិនប៉ុណ្ណោះដើរស្រែកប្រាប់គេឯងថាឳពុកខ្ញុំលួចដីគាត់ទៅវិញ។ Sic ដីនេះបើកុំតែបានប៉ាគាត់ខំត្រួសត្រាយ (សុទ្ធតែព្រៃក្រោយសម័យក្រុមសាមគ្គីរលត់ទៅ ប្រជាជននាំគ្នាកាន់កាប់ដីតែរៀងៗខ្លួន) ដាំបង្គោលកាន់កាប់ ម្ល៉េះសមគ្មានអន្ទិតយើងបានទេ។ កាលនោះអន្ទិតនៅជាក្មេងប៉ោនៅឡើយទេ។
“ លក់ឲ្យអស់ៗ ដីនេះ គ្មានក្បាលអាណាមកចិញ្ចឹមអញទេ” អញ្ជើញលក់ចុះ ដីលោក គ្មានខ្មោចអាណាទៅចង់បាន និងហាមឃាត់ស្អីទេ។ ប៉ុន្តែកុំភ្លេចខ្មោចម្ដាយលោក មើលឃើញទង្វើលោកណាស់។ លោកដឹងច្បាស់ពីសន្ដានថោក តិរិច្ឆានកូនលោកខ្លាំងណាស់។ កូនដែលធ្វើបាបម្ដាយយំសឹងរាល់ថ្ងៃ។ ម្ល៉េះលោកប្រឹងស្លាប់កុំឲ្យកូនបែបនេះមកទាន់ដង្ហើមគាត់ ទៅទៀត។
ម្ដាយឈឺជិតកន្លះឆ្នាំកូនប្រុសមិនបានមើលថែសូម្បីបន្តិច។ ថ្ងៃដែលម្ដាយឈឺខ្លាំងនឹងស្លាប់ ទាំងអាចារ្យ ទាំងអ្នកចាស់ទុំ ញាតិមិត្រនៅផ្ទះពេញត្រៀបត្រា កូនល្អបែរជាទៅផឹកស៊ីជាមួយបនភឿនទៅវិញ។ ទឹកចិត្តម្ដាយនៅតែចង់ឃើញ ចង់និយាយជាមួយកូនមុនដាច់ខ្យល់ ទីបំផុតរឹតតែធ្វើម្ដាយចង់ដាច់ខ្យល់ស្លាប់មុនគេទៅតាមហៅកូនប្រុសមកផ្ទះ។ លោកថាចង់ស្លាប់មុនវាមកដល់ លោកមិនចង់ឲ្យកូនប្រុសនោះមកទាន់ដង្ហើមលោកទេ។ មែនទីបំផុតលោកក៏បានផុតដង្ហើមទៅ។ ផុតដង្ហើមនៅលើដៃរបស់ម្ដាយខ្ញុំ និងកូនប្រសារស្រី (ប្រពន្ធប្អូនប្រុសទី២ របស់ម្ដាយខ្ញុំ ដែលគាត់បានស្លាប់មុនយាយខ្ញុំ តែជាងមួយឆ្នាំប៉ុណ្ណោះឯង)។ ម្ដាយខ្ញុំនិយាយទាំងអួលដើមក។
ដីទាំងនោះបើកុំតែម្ដាយឪពុកខ្ញុំខំអានិតប្អូនៗ ត្រួសត្រាយចែកឲ្យគ្នាទាំងពីរនាក់ (យាយគាត់គ្មាននរណាទេ ស្រឡាញ់ប៉ា និងម៉ាក់ ព្រមទាំងឲ្យគាត់ចាត់ចែងកេរដីទាំងនោះ និងផ្ដាំផ្ញើឲ្យមើលប្អូនៗផង)។ ផ្ទុយទៅវិញមិនបានទាំងចែកយកចំណែកខ្លួនឯងហើយ ចុងក្រោយត្រូវប្អូនក្រពើចំអកឲ្យថា គេមិនដែលហាមឃាត់ឲ្យអ្នកឯងយកកេរទៅវិញ។ ចុកឈាមទាំងដុំ កកដូចដុំថ្ម។
ដីដែលបានសន្យាចែកគ្នាតាមបណ្ដាំម្ដាយហើយ ឥឡូវនេះមកសង់ផ្ទះរំលោភយកដីបងថ្លៃស្រីទៀត (ដីចែកគ្នាពីម្ខាងប្រឡាយម្នាក់ ហេតុនេះព្រំត្រូវនៅកណ្ដាលប្រឡាយម្នាក់ តែលោកនោះបានមកឲ្យគេសាងផ្ទះរំលោភយកប្រឡាយទាំងអស់ទៅ។ ឯដីគេបែរជាស្រែកថាក្បាល១៦ម៉ែត្រឯណាឆ្កុយដែលដីតាំងពីក្បាលរហូតដល់កណ្ដាលមានតែ១៤ម៉ែត្រសោះ។ ទីបំផុតដីខ្ញុំនៅសល់តែ១០ម៉ែត្រ និងមានរាងកាច់ចង្កេះកណ្ដាលដី។
ផលអ្នកយកចុះ។ លក់កេរម្ដាយស៊ី។ ស៊ីទាល់តែរលត់ ស៊ីទាល់តែរលាយ។ អស់បងអស់ប្អូន អស់ពូអស់ក្មួយ។ បងថ្លៃក៏ឈ្លោះ បងបង្កើតក៏ឈ្លោះ អ្នកនៅសល់អ្វី។ គ្មានអ្វីដែលត្រូវខ្មាស គ្មានអ្វីដែលត្រូវខ្លាចម៉ាត្រឹម សរសេរដាក់ក្នុងប្លក់ពីមនុស្សម្នាក់ក្នុងសង្គម ពីប្រវត្តិគ្រួសារមួយទេ សម្រាប់ខ្ញុំ។ ចែកជាធម្មទាន៕
សម្គាល់៖
១. ពណ៌ផ្កាឈូកខ្ចី និងពណ៌ខៀវខ្ចី ជាដីកេរម្ដាយដែលចែកជាពីរចំណែកកូនប្រុសពៅ និងកូនប្រសារស្រី
២. ពណ៌ស ជាដីដែលគ្រួសារខ្ញុំបានទិញពីគេតាំងពីដើមមក ដើម្បីនៅជាប់ជាមួយនឹងដីម្ដាយ។
៣. ពណ៌ផ្កាឈូកចាស់ជាផ្ទះសង់រំលោភយកប្រឡាយទាំងមូល
៤. លេខ១, ២, ៥ ជាព្រំចាស់តាំងពីយូរឆ្នាំមកហើយ ទើបត្រឹមត្រូវជាព្រំកំណត់ដីរបស់ខាងខ្ញុំ
៥. ដីពីខាងក្រោមរហូតដល់ប្រឡាយស្មើចុងដើមម្ខាង១៤ ម្ខាង១២ម៉ែត្រ តែចាប់ពីប្រឡាយទៅគាត់បែរជាថាដីគាត់១៦ម៉ែត្រទៅវិញ។ ហើយគាត់ថាដីខ្ញុំបាត់ទៅឲ្យភាគីដីជិតខាង “ ខ” ឯណោះទេ។ ព្រោះដីគាត់ទាមទារវាស់ស្មើក្បាល ស្មើកន្ទុយ។ ដោយសារដីខាងលើពុះលក់អស់ហើយ ទុកផ្លូវចូលដីកណ្ដាល២ម៉ែត្រ។ sic
៦. ដី “ ង” ដំបូងសុំសង់ផ្ទះនៅ នៅយូរៗ ទៅក៏ចែកជាដីកេរតែម្ដងទៅ ពេលម្ដាយស្លាប់។
៧. ពីលេខ១ ដល់លេខ៤ ជាខ្សែព្រំថ្មីដែលគេទាមទាឲ្យគូសត្រង់មក។ នេះហើយជាដីដែលត្រូវបាត់។ បើតាមពិតទៅគឺព្រំដីស្ថិតពី ១ មក៥ ទើបត្រឹមត្រូវ។ មិនតែប៉ុណ្ណោះគេទាមទារឲ្យវាស់ត្រង់ពីលេខ១ មកលេខ២២ទៀតផង។
៨. តាមពិតយើងសម្រួលទាញពីលេខ១ លេខ២ និងលេខ៥ ព្រោះសុទ្ធជាព្រំចាស់ តែមិន គេមិនព្រមទៀត គេថាគ្មាននរណាធ្វើព្រំវៀចយ៉ាងដូចនេះទេ។ តាមពិតព្រំដីទាំងអស់នៅម្ដុំនោះសុទ្ធតែកាច់ក្បាលដូចគ្នាទាំងអស់ ព្រោះហេតុនោះហើយដីម្នាក់ៗនៅទីនោះសុទ្ធតែរីកក្បាលលើ។
