jump to navigation

ម៉ាយ​ញូវ​ប៉ា្សស្ព័រត ខែ ឧសភា 2, 2008

Posted by សុភ័ក្ត្រ in ពីនេះពីនោះ, អំពីសុភ័ក្ត្រ, អំពីស្រុកខ្មែរ.
8 comments

ទើប​តែ​ទៅ​យក​លិខិត​ឆ្លង​ដែន​ថ្មី​របស់​ខ្ញុំ​ពី​ព្រឹក​មិញ​នេះ។ នេះ​ជា​លិខិត​ឆ្លង​ដែន​ទី​៣​របស់​ខ្ញុំ​ហើយ លិខិត​ទី​២ នឹង​ផុត​កំណត់​នា​ខែ​សីហា ២០០៨ ខាង​មុខ​នេះ តែ​ខ្ញុំ​ត្រូវ​ធ្វើ​ទុក​មុន ព្រោះ​ខ្លាច​ត្រូវ​ទៅ​ណា​បន្ទាន់​ទៅ អត់​មាន​ប៉ា្សស្ព័រត​ទៅ​នឹង​គេ។

និយាយ​ពី​រឿង​តម្លៃ​ប៉ា្សស្ព័រត​នឹង មិន​ដឹង​ជា​ស្រុក​យើង​គិត​រមេច​ទេ សួរ​ទៅ​ស្រុក​ណា​ៗ ក៏​គេ​ថោក​ជាង​យើង​ទាំង​អស់។ ពិបាក​ចិត្ត​អារឿង​ធើ​លិខិត​ឆ្លង​ដែន​នេះ​ណាស់​ខ្ញុំ​ម្ដង​ៗ។ កន្លែង​ធ្វើ​ក៏​រញេរញៃ​ គ្មាន​សណ្ដាប់​ធ្នាប់។ បុគ្គលិក​នៅ​ទី​នេះ មិន​បាច់​និយាយ​ទេ​មួយ​ៗ។ រក​ស៊ី​កប់​ក្ដោង​ហើយ។ កន្លែង​ខ្លាញ់​បស់​គេ​មែន។

ប៉ា្សស្ព័រត​ថ្មី​នេះ ខ្ញុំ​ទៅ​ធ្វើ​កាល​ពី​ដើម​ខែ​មីនា​ឯណោះ។ កាល​ពី​មុន​តែ​មួយ​ខែ​ទេ​បាន​ហើយ តែ​ឥឡូវ​ត្រូវ​ចំណាយ​ពេល ៤០ ទៅ​៥០​ថ្ងៃ​ឯណោះ។ ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​រដ្ឋ​យើង​បាន​មើល​ឃើញ និង​ជួយ​គិតគូរ​ កែ​ទម្រង់​កន្លែង​ធ្វើ​លិខិត​ឆ្លង​ដែន​នេះ​ឡើង​វិញ​ដែរ ឫ​ក៏​អត់​ទេ​? មើល​ទៅ​ខ្ញុំ​ដូច​ជា​ទើស​ភ្នែក​សម្បើម​ណាស់។

បាន​ប៉ា្សស្ព័រត​ថ្មី សប្បាយ​ចិត្ត​ម្យ៉ាង​ដែរ ព្រោះ​តែ​ប៉ុណ្ណេះ រួច​ខ្លួន​បាន​៧​ឆ្នាំ​ឯណោះ។ ៧ ឆ្នាំ​ទៀត​បាន​ធ្វើ​ថ្មី​មួយ​ទៀត សូម​លា​សិន​ហើយ​កន្លែង​ធ្វើ​ប៉ា្សស្ព័រត​ខ្មែរ ដ៏​រញេរញៃ​អើយ ចាំ​ជួប​គ្នា​៧​ឆ្នាំ​ក្រោយ។ និយាយ​ចឹង​៧​ឆ្នាំ​មុន​កាល​ដែរ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ប៉ា្សស្ព័រត មក​ដល់​ឥឡូវ​ឃើញ​តែ​រញេរញៃ​ដូច​តែ​គ្នា​ដដែល​ជា​ដដែល សង្ឃឹម​ថា​៧​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មាន​ការ​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ល្អ​ជាង​នេះ​ទៅ​ចុះ! នមោ។

ប៉ា្សស្ព័រត​នេះ​ធ្វើ​អស់ ១៣៣ ដុល្លារ​អាគាំង​គត់ បូក​ផ្ញើ​ម៉ូតូ​១០០០​រៀល ហ្វូតូកុបពី​ឯកសារ​១០០០​រៀល​ទៀត! ហេហេ…

លិខិត​ឆ្លង​ដែន​ថ្មី​របស់​ខ្ញុំ


មើល​រូប​ថត​ប៉ា្សស្ព័រត​ថ្មី​ដូច​រាង​សង្ហារ​បន្តិច ឯ​រូប​ថត​អា​ចាស់ ចុម​ម្រ៉ាយ​អើយ ដូច​ស្វា​បាក់​ទឹក​ដោះ ហេហេហេ…

ប៉ា្សស្ព័រត​ទី​២ ដែល​នឹង​ផុត​កំណត់

______________________________________________________
អាន​ផង​ដែរដំណើរ​ឆ្លង​ដែន​ជាមួយ​នឹង​លិខិត​ឆ្លង​ដែន​ប្រភេទ​ថ្មី

ខ្ទើយ​ពេញ​ស្រុក ខែ ឧសភា 2, 2008

Posted by សុភ័ក្ត្រ in ពីនេះពីនោះ, អំពីស្រុកខ្មែរ.
7 comments

និយាយ​ពី​រឿង​នៅ​សៀមរាប​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ​នេះ ភ្លៀង​ពេល​យប់​ឲ្យ​រហូត គ្មាន​ពេល​បាន​ចេញ​ទៅ​ដើរ​លេង​ឯណា​ទេ ស៊យ​ដល់​ហើយ។ ល្ងាច​មួយ​ទំរាំ​ចប់​ការងារ ម៉ោង​ជិត​១០​ទៅ​ហើយ កុំ​ឲ្យ​ស៊យ ក៏​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ​បន្តិច​ទៅ (បើ​ង៉ៃ​នោះ​អត់​ចេញ​ទេ ម្ល៉េះ​គ្មាន​បាន​ទៅ​ណា​តែ​ម្ដង)។

កន្លែង​ដេក​ក៏​វា​ឆ្ងាយ​ពី​ក្រុង​ទៀត ដើរ​រក​ម៉ូតូ​ឌុប​សឹង​មិន​បាន​ព្រោះ​វា​យប់​ណាស់​ទៅ​ហើយ។ ក៏​ដើរ​រក​ម៉ូតូ​ឌុប​ជិះ​ទៅ​ផ្សារ​ចាស់ ដើរ​មើល​ពួក​បារាំង​ស៊ី​អី​ហ្នឹង​ណ៎ា ម្យ៉ាង​ខ្ញុំ​នេះ​ក៏​ហេវ​ផង។ យប់​ម្សិល​ដេក​ហេវ​ចង់​ស្លាប់​ព្រោះ​កន្លែង​ខ្ញុំ​គេង​វា​អត់​មាន​លក់​ស្អី​សោះ​ពេល​យប់។

និយាយ​ពី​ស្ត្រីត​បារ​នៅ​ផ្សារ​ចាស់​ឥឡូវ​ឡូយ​បស់​គេ គេ​បិទ​ផ្លូវ​ថែម​ពីរ​ច្រក​ទៀត និង​មាន​សន្តិសុខ​ការពារ​មាំ​សម្បើម​ណាស់ ល្អ​បស់​គេ តែ​ទាស់​ម្យ៉ាង​ស្រុក​យើង កន្លែង​ណា​ក៏​ដូច​កន្លែង​ណា​ដែរ ស្តង់ដារ​ដល់​ក​ហើយ​អា​រឿង​ដី​ហុយ​នោះ។ សូម​ឲ្យ​លេខ​មួយ​តែ​ម្ដង។

អ្វី​ដែល​ខុស​ពី​ពេល​លើក​មុន​ៗ​នេះ ស្ត្រីតបារ​នៅ​សៀមរាប​លើក​នេះ​ខ្ញុំ​ដើរ​ម៉ា​រ៉ាវ ម៉ែ​អើយ​សុទ្ធ​តែ​ស្រី​ប្រភេទ​ទី​២ (ខ្ទើយ) ម្ដុំ​ៗ​ពេញ​តែ​ផ្លូវ​។ ភាគ​ច្រើន​សុទ្ធ​តែ​ពួក​រក​ស៊ី ខ្ញុំ​ឯណេះ​ដើរ​ម្នាក់​ឯង​វាក់អើ​ពួក​គាត់​ភ័យ​សឹង​ស្លាប់។ មាន​ម្នាក់​នោះ​ញាក់​ភ្នែក និង​ហៅ​មក​ខ្ញុំ (ខ្ញុំ​ស្ដាប់​មិន​ច្បាស់ មិន​ដឹង​ជា​គាត់​និយាយ​ថា​មិច​ទេ ដូច​ជា​សួរ​ខ្ញុំ​ទិញ​ស្អី​ក៏​មិន​ដឹង)។ ខ្ញុំ​ដល់​ទៅ​ចឹង​ភ័យ​វិញ ទេ​តើហ៏។

មាន​ម្នាក់​នោះ ឃើញ​ពួក​បារាំ​ង​ដើរ​មក​ ក៏​ស្ទុះ​ទៅ​ជិត​ហើយ​និយាយ​ទៅ​កាន់ (ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​និយាយ​មិច​ទេ)។ លោក​បារាំង​នោះ​ខំ​ដើរ​គេច​យ៉ាង​លឿន​និង​ក្រវី​ក្បាល​បដិសេធ នាង (ខ្ទើយ) នោះ​នៅ​តែ​ខំ​ដើរ​តាម​ទៀត។ ហួស​ចិត្ត​មែន​ទែន​ខ្ញុំ។

ដើរ​រាស់​ម៉ា​ផ្លូវ​នឹង​មាន​ពួក​ខ្ទើយ​បួន​ប្រាំ​កន្លែង ម៉ា​កន្លែង​ៗ មាន​បួន​ប្រាំ​នាក់។ គិត​ទៅ​បង​តម្រួត​ៗ​នៅ​ទី​នោះ​គាត់​អត់​ថា ឫ​ដេញ​ចេញ​ទេ​មិន​ដឹង? ខ្ញុំ​មើល​ទៅ​គួរ​អាក្រក់​មើល​ណាស់ មិន​គួរ​បណ្ដែត​បណ្ដោយ​ឲ្យ​ធ្វើ​យ៉ាង​នេះ​ទេ។

ខ្ញុំ​ដើរ​ទៅ​ផ្សារ​មីនីម៉ាត ទិញ​ទឹក​ដោះ​គោ​ជូរ និង​នំ​មក​ញ៉ាំ រួច​ហៅ​ម៉ូតូ​ឌុប​ត្រឡប់​ទៅ​សណ្ខាគារ​វិញ​ទៅ។

និយាយ​ពី​រឿង​ខ្ទើយ​ហ្នឹង​ស្រុក​យើង​បច្ចុប្បន្ន​ដូច​ជា​សេរីភាព​ពេញ​បូរ​ហើយ។ ខ្ញុំ​មិន​វិភាគ​អី​ទេ នាំ​គេ​ថា​ឯង​រើសអើង តែ​ខ្ញុំ​ថា​ដូច​ជា​មិន​ទំនង​ទេ​ដឹង បើ​នាំ​គ្នា​រះ​ពេញ​ស្រុកចឹង!!!???

មក​ដល់​ភ្នំពេញ​វិញ! ខែ ឧសភា 2, 2008

Posted by សុភ័ក្ត្រ in ពីនេះពីនោះ, អំពីសុភ័ក្ត្រ.
3 comments

ខ្ញុំ​មក​ដល់​រាជធានី​វិញ​ហើយ​បង​ប្អូន កាល​ពី​ល្ងាច​មិញ​នេះ (ថ្ងៃ​ព្រហស្បតិ៍ ០១ ឧសភា ២០០៨) តាម​ជើង​យន្តហោះ មេគង្គ អេចប្រេស្ស ហាហាហា… មក​ដល់​ផ្ទះ​ម៉ោង​ជិត​៣​ល្ងាច គេង​សម្រាក​មួយ​ភ្លេត​ថា ម៉ោង​៥​ជិះ​ដើរ​ឆ្វែល​បន្តិច ដឹង​អី​ភ្ញាក់​ឡើង​ម៉ោង ៧​កន្លះ​យប់​បាត់​ទៅ​ហើយ ចុម​ម្រ៉ាយ​ម្រ៉ង! ឆា​ចោល​អត់​ម៉ា​ល្ងាច​ទៅ។ ងើប​ឡើង​ញ៉ាំ​បាយ​ផ្ទះ​ទៅ!