ដំណើរកម្សាន្តទៅប្រទេសលាវ លើកទី២ (ភាគ៤) ខែ មិថុនា 6, 2008
Posted by សុភ័ក្ត្រ in ພາສາລາວ, ពីនេះពីនោះ, អំពីសុភ័ក្ត្រ.trackback
តពីភាគទី៣
… គិតទៅអ្វីៗនៅស្រុកលាវហាក់ទាក់ចិត្តខ្ញុំសម្បើមណាស់។ ម៉ោងជាង៥ល្ងាចបន្ទាប់ពីភ្ញាក់ពីដំណេក ក៏សែនស្រួល និងងូតទឹកដ៏សែនត្រជាក់រួច ហាក់ដូចជាមានកម្លាំងព្រឹសតែម្ដងខ្ញុំ។
នៅទីណាក៏មិនភ្លេចដែរអ៊ីនធ័រណេត បន្ទាប់ពីដើរសួរគេទម្រាំរកឃើញកន្លែងហាងអ៊ីនធ័រណេត ខ្ញុំចូលលេងប្រហែលកន្លះម៉ោង ខ្ញុំត្រូវត្រឡប់មកសណ្ឋាគារវិញដើម្បីជូនពួកម៉ាកញ៉ាំអាហារពេលល្ងាច។ ពេលបង់លុយឲ្យម្ចាស់ហាងអ៊ីនធ័រណេត ដឹងអីម្ចាស់នោះក៏ដឹងថាខ្ញុំខ្មែរ ព្រោះឮខ្ញុំនិយាយទូរស័ព្ទជាមួយពួកម៉ាកដែលតេមក។ ម្ចាស់ហាងនោះទើបត្រឡប់មកពីខ្មែរយើងបន្ទាប់ពីទៅបណ្ដុះបណ្ដាលជិត៣ខែមក ដែលគាត់ធ្វើការឲ្យធនាគារអេស៊ីលីដាខ្មែរយើង នៅស្រុកលាវ ដែលនឹងបើកឆាប់ៗនេះ។
ល្ងាចនោះយើងបានទៅញ៉ាំអាហារពេលល្ងាចនៅមាត់ដងទន្លេមេគង្គ មើលទៅគួរសង់ទីម៉ែតខ្លាំងណាស់ ភ្លើងភ្លឺអឹមៗ និងអង្គុយស្រស់ស្រូបអាហារពីម្ខាងទន្លេប្រទេសលាវ និងសំឡឹងទៅម្ខាងទៀតដែលជាស្រុកថៃ ខេត្តណងខាយ មើលទៅទំនងហាក់អស្ចារ្យសម្បើមណាស់។
និយាយពីរឿងនៅស្រុកលាវនេះ ពួកយើងញ៉ាំល្ហុងបុកមិនលុះថ្ងៃឡើយ។ ង៉ៃណាក៏ល្ហុងបុកដែរ ពួកម៉ាកដែលទៅជាមួយខ្ញុំនោះចូលចិត្តអីសម្បើមម្ល៉េះទេ។
បន្ទាប់ពីញ៉ាំអាហារពេលល្ងាចរួចហើយ ពួកយើងក៏បាននាំគ្នាដើរលេងតាមមាត់ទន្លេ។ មាត់ទន្លេនៅវៀងច័ន្ទន៍ក៏មិនខុសពីភ្នំពេញដែរ គឺមានសុទ្ធតែបារពួកបារាំង និងហាងលក់ដូរច្រើនគួរសម។ ម៉ោងប្រហែល៨យប់ ខ្ញុំក៏បានមកសណ្ឋាគារវិញ ដើម្បីមកជួបពួកម៉ាកលាវ (បានណាត់គ្នា) ហើយវាក៏បានជូនខ្ញុំជិះម៉ូតូដើរទស្សនាវៀងច័ន្ទន៍ពេលរាត្រីបានមួយសន្ទុះធំដែរ។
វាក៏បានបបួលខ្ញុំទៅញ៉ាំបៀរ៍ និងសួរខ្ញុំទៅបានអត់? ចុះវាមានទៅស្អី មានមកដល់ស្រុកនេះហើយ ទៅណាក៏ទៅដែរ។ មិត្រខ្ញុំនេះក៏បានបន្តដឹកខ្ញុំទៅហាងអ៊ីនធ័រណេតមួយដែលពួកម៉ាកគេធ្វើការនៅទីនោះ និងមានពួកម៉ាកផ្សេងទៀត ដែលនឹងត្រូវទៅហាងអាហារញ៉ាំបៀរ៍ជាមួយពួកយើងដែរ។
ពេលមកជួបជុំគ្នាហើយ មិនដឹងជាពួកគេណាត់គ្នាយ៉ាងមិចយ៉ាងម៉ាទេ រួចក៏នាំគ្នាចេញទៅ នឹងឲ្យខ្ញុំរង់ចាំនៅហាងអ៊ីនធ័រណេត។ ប្រហែល១០នាទីក្រោយ សំឡាញ់ខ្ញុំបានមកវិញហើយបន្តដឹកខ្ញុំទៅភោជនីយដ្ឋាននោះ ដោយអ្នកដទៃទៅមុនអស់ហើយ នឹងមានគេណាត់ដឹកគ្នា។ និយាយពីរឿងហាងអាហារគេនោះនៅមហាឆ្ងាយសែនឆ្ងាយ គឺនៅឯជាយវៀងច័ន្ទន៍ឯណោះ គឺត្រូវជិះយូរគួរសម ទម្រាំទៅដល់។ ទីបំផុត យើងបានទៅដល់ហាង (យប់មែនទែន)។ ងាប់ហើយ ហាងនោះមនុស្សច្រើនសម្បើមណាស់ គឺច្រើនទាល់តែមែនទែន។ ជាប្រភេទភោជនីយដ្ឋាន ស្រដៀងនឹងនៅព្រែកលៀបយើងដែរ តែមានភ្ញៀវច្រើនមែនទែន។ ហាងនោះឈ្មោះថាសាយថៃ (ສາຍໃຈ)។
ពេលមកដល់ពួកម៉ាកគេរង់ចាំនៅជាស្រេច។ បន្ទាប់ពីផ្ញើម៉ូតូរួចស្រេចហើយ ពួកយើងក៏ឡើងទៅលើ។ ថ្ងៃនោះមានខ្ញុំ នឹងសំឡាញ់របស់គេ ប្រុសម្នាក់ និងស្រី២នាក់ទៀត មើលទៅស្រស់ៗដល់ហើយស្រីក្រមុំលាវ។ សាច់សឲ្យភ្លឹងៗតែម្ដង។ មើលទៅខ្ញុំត្រូវយកប្រពន្ធលាវហើយបានបាន។
បន្ទាប់ពីជួបជុំគ្នារួចស្រេចបាច់ហើយ ពួកយើងចាប់ផ្ដើមហៅអាហារ និងស្រាបៀរ៍មកញ៉ាំ។ ចំឡែកណាស់ស្រុកនេះ នៅទីណាក៏ពួកគេញ៉ាំបៀរ៍លាវដែរ (Beer Laos) មើលទៅហាក់ដូចជាមានប្រជាប្រិយសម្បើមណាស់។ ហើយអ្វីដែលមិនចំឡែកនោះ នៅស្រុកនេះទីណាក៏ចាក់ចម្រៀងថៃដែរ មិនថានៅតាមផ្ទះ ឬតាមទីសាធារណៈទេ។ ភោជនីយដ្ឋានសាយចៃក៏មិនខុសគ្នាដែរ។
ថ្ងៃនោះ ពួកយើងបានហៅអាហារ៣មុខធំៗ មានត្រីចំហុយ ត្រកួនឆា បាយឆាគ្រឿងសមុទ្ទមួយចានធំ។ ស្រាបៀរ៍លាវ ៥ដបធំ និងបៀរ៍លាវថូ ប្រហែល៤លីត្រទៀត (ថូនៅស្រុកនេះធំ និងខ្ពស់ណាស់ ហើយអ្នកទិញអាចទិញតាមតម្រូវការ ដោយឯកតាជាលីត្រ)។ ពួកយើងញ៉ាំ និងជជែកគ្នាពីនេះពីនោះ សប្បាយណាស់បើទោះបីជាខ្ញុំទើបនឹងស្គាល់ពួកគេក៏ដោយ។ លោកអ្នកដឹងទេ បន្ទាប់ពីញ៉ាំអាហារ និងផឹកបៀរ៍បរិបូណ៌បែបនោះហើយ នៅពេលយើងឆែកបៀលគឺអស់ប្រមាណតែ១១ ទៅ១៣ដុល្លារតែប៉ុណ្ណោះ។ ថោកខ្លាំងណាស់ ថ្ងៃនោះខ្ញុំក៏ចេញលុយប៉ាវពួកគេទៅ យប់នោះ។
ទម្រាំចប់ម៉ោងប្រហែល១១ ពួកយើងក៏នាំគ្នាលាគ្នាត្រឡប់ទៅផ្ទះរៀងៗខ្លួន ចំណែកឯភ្ញៀវដទៃទៀតក៏ចាប់ផ្ដើមទៅផ្ទះផងដែរ។ ស្រីៗនាំគ្នាទៅផ្ទះអស់ សល់ពួកប្រុសៗ រឿងអីត្រូវទៅផ្ទះដែរ? ហេហេ… “ ពួកយើងទៅណាតទៀត?” សំឡាញ់របស់សំឡាញ់ខ្ញុំសួរ។ ចុងបញ្ចប់ពួកយើងសម្រេចគ្នាបន្តទៅកន្លែងមួយទៀត។ ម៉ូតូពីរ (ខ្ញុំ និងពួកម៉ាកខ្ញុំ ចំណែកឯពួកម៉ាករបស់ពួកម៉ាកខ្ញុំជិះម្នាក់ឯង។ នៅស្រុកលាវគេតម្រូវឲ្យជិះបានតែពីរនាក់ទេ) ពួកយើងក៏ទៅយកម្នាក់ទៀត។ សុទ្ធតែពួកម៉ាករបស់ពួកម៉ាកខ្ញុំ។ ពួកយើងទៅបារឌីស្កូក្លឹបមួយដែលនៅឆ្ងាយទៅវៀងច័ន្ទន៍គួរសមដែរ យប់នោះពួកយើងជិះសែនជិះហើយ។
ជាប្រភេទក្លឹបតូចល្មម និងមានភ្ញៀវច្រើនគួរសម ព្រមទាំងមានឌីជេ និងចាក់ភ្លេងពិរោះគួរសម។ ពួកយើងនាំគ្នាហៅបៀរ៍លាវ ចំនួនពីរដបទៀតម៉ោផឹកកំដរបរិយាកាស និងស្ដាប់ភ្លេងរាំកម្សាន្តផងដែរ។ តែខ្ញុំផឹកបៀរ៍មិនបានច្រើនទេ ព្រោះស្រវឹងស្រឿងៗ ពីសាយចៃមកហើយ។ 
ម៉ោងប្រហែលជា១២:៣០ ក្លឹបត្រូវបិទល្មម (ស្រុកលាវបើកក្លឹបមិនបានដល់ម៉ោង២ ម៉ោង៣ ដូចខ្មែរទេ)។ ពួកយើងត្រូវចាកចេញពីក្លឹបនឹងត្រឡប់មកផ្ទះវិញ បន្ទាប់ពីជូនពួកម៉ាកគេទៅដល់ផ្ទះហើយ ពួកម៉ាកខ្ញុំនឹងពួកម៉ាកគេត្រូវជូនខ្ញុំមកសណ្ឋាគារវិញ។ យប់ស្ងាត់មែនទែន តាមផ្លូវមានតែម៉ូតូយើង២គ្រឿង និងបើកពេញផ្លូវដោយគ្មានភ័យខ្លាចចោរដូចស្រុកយើងទេ។ គិតទៅសន្តិសុខស្រុកលាវមានសុវត្ថិភាពសម្បើមណាស់ ពួកយើងនាំ គ្នាជិះម៉ូតូពេញទាំងក្រុងទាំងកណ្ដាលរាត្រី ដោយគ្មានព្រឺឆ្អឹងខ្នងដូចនៅភ្នំពេញយើងទេ។ ខ្ញុំក៏បានសាកសួរអំពីបញ្ហាសន្តិសុខនោះដល់ពួកម៉ាកខ្ញុំដែរ។
ប្រហែលម៉ោង១ជាងយើងបានមកដល់សណ្ឋាគារវិញ ហើយពួកម៉ាកខ្ញុំទាំង២នោះក៏ជិះម៉ូតូត្រឡប់ទៅផ្ទះគេវិញរៀងៗខ្លួនអស់ទៅ។
ខ្ញុំមកដល់បន្ទប់វិញ ទម្លាក់ខ្លួនដេកដូចស្លាប់ ព្រោះស្រវឹងសម្បើមណាស់ដែរហ្នឹងយប់នោះ៕
អានភាគទី៥
បរិវេណសាកលវិទ្យាល័យជាតិដុងដុក
ប៉ាយផ្លូវឈ្មោះមន្ថាតុរាជ
ធនាគារអេអេនហ្សិត លាវ
ធនាគារអេស៊ីលីដា សាខាប្រទេសលាវ ក្រុងវៀងច័ន្ទន៍
——————————————————-
អានប្រកាសពាក់ព័ន្ធ៖ ប្លក់ខ្ញុំមានអាឆ្កួតមកតាមលង!
[...] អានភាគទី៤ [...]
Hello Sopheak,
Very beautiful pictures from Laos.My mother also likes Laos.
I want to visit there someday.
Anyway,I don’t know why I can’t view your website in the computer in my own
room in the school but here the same school in the main office ,I can
view.
ដំណើរកំសាន្តរបស់អ្នកពិតជាអស្ចារ្យមែនទែនតែម្តង!
គូរអោយច្រនែនខ្លាំងណាស់
សង្ឃឹមថាពេលភ្ជំបិណ្ឌខាងមុខនេះ នឹងអាចបានទៅនឹងគេ
ធនាគារអេស៊ីលីដាបើកនៅលាវឭថាជាក្រុមហ៊ុនខ្មែរដំបូងដែលបានបើកនៅបរទេស គួរជាមោទនភាពជាតិក្រៃលែង។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាថ្ងៃមួយបានទៅលេងស្រុកលាវដែរ។
បើទៅកុំភ្លេចហៅគ្នាទៅផង!
គ្នាចង់ទៅដែល!
[...] តពីភាគទី៤ [...]
[...] —————————————————- អានប្រកាសពាក់ព័ន្ធ៖ ដំណើរកម្សាន្តទៅប្រទេសលាវ លើកទ… [...]
[...] s: ចាំម៉ាភ្លេតខ្ញុំឲ្យមើល s: http://sopheak.wordpress.com/2008/06/06/%e1%9e%8a%e1%9f%86%e1%9e%8e%e1%9e%be%e1%9e%9a%e2%80%8b%e1%9e... s: អ្នកមានឃើញរូបទីមួយនោះទេ? P: [...]