ដំណើរកម្សាន្តទៅប្រទេសលាវ លើកទី២ (ភាគ៧) ខែ មិថុនា 21, 2008
Posted by សុភ័ក្ត្រ in ภาษาไทย, ພາສາລາວ, ពីនេះពីនោះ, អំពីសុភ័ក្ត្រ, អំពីស្រុកខ្មែរ.13 comments
អានភាគទី៦
ថ្ងៃសុក្រ ទី១៦ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០០៨
…ព្រឹកថ្ងៃនេះគឺយើងត្រូវត្រឡប់មកវៀងច័ន្ទន៍វិញ។ ដោយដឹងថាត្រូវត្រឡប់យ៉ាងដូចនេះហើយ មួយៗក៏គិតតែពីនាំគ្នាដេកទ្រមួក ខ្ញុំនេះក៏អញ្ចឹងដែរ។ ម៉ោងប្រហែលជា៩ព្រឹកបាននាំគ្នាក្រោក។ បន្ទាប់ពីបង់ប្រាក់ថ្លៃបន្ទប់រួចហើយ ពួកយើងនាំគ្នាទៅញ៉ាំអាហារពេលព្រឹកនៅក្នុងភោជនីយដ្ឋាននៃមណ្ឌលសណ្ឋាគារគេនេះ។
ប្រហែលជាម៉ោង១១ពួកយើងនាំគ្នាដើរ និងជិះកង់បីទៅស្ថានីយ៍រថក្រុងទៅវៀងច័ន្ទន៍ តែដោយសារម៉ោងឡានក្រុងមិនទាន់មានចេញ ពួកយើងក៏បានសម្រេចចិត្តនាំគ្នាជិះតាក់ស៊ីក្រុងឈ្នួល។ តម្លៃគួរសម តែរាងយឺតបន្តិច តែមិនថ្វីពួកយើងចាំបាច់ត្រូវចេញ ដើម្បីឲ្យមកដល់វៀងច័ន្ទន៍ភ្លឺបន្តិច។
ម៉ោងប្រមាណជា៤ល្ងាច ពួកយើងបានមកដល់វៀងច័ន្ទន៍ប្រកបដោយសុវត្ថិភាព។ អ្វីដែលខ្ញុំត្រូវធ្វើជាបន្ទាន់នោះ គឺត្រូវទិញសំបុត្រឡានក្រុងជាបន្ទាន់ដើម្បីទៅបាងកក (ថ្ងៃនោះជាថ្ងៃចុងក្រោយសម្រាប់ខ្ញុំនៅប្រទេសលាវ ជាថ្ងៃដែលអនុស្សាវរីយ៍នានាបានបន្សល់ទុកសម្រាប់រូបខ្ញុំនឹងប្រទេសនេះ)។
យើងបានសម្រេចចិត្តមិនចេញឡានម៉ោង៤កន្លះទេ ជំនួសមកវិញយើងយកម៉ោង៦ល្ងាច ព្រោះខ្ញុំហាក់មិនដាច់ចិត្តចំពោះស្រុកនេះសោះ និងពិតជាមិនចង់ទៅថៃទេ ដោយនឹកចង់នៅបន្តទីនេះវិញទើបត្រឡប់ទៅស្រុកខ្មែរតែម្ដង តែដោយសារពួកម៉ាកខ្មែរដែលមកជាមួយ និងតាមគម្រោងចាស់ផង ខ្ញុំត្រូវនាំនាងទៅ ម្យ៉ាងខ្ញុំក៏ចង់ទិញរបស់របរមួយចំនួននៅក្រុងទេពផងដែរ។
អ្វីៗទាំងអស់ខ្ញុំជាអ្នករៀបចំផែនការ។ ពួកយើងត្រូវចូលមកស្សបពីងនៅក្នុងផ្សារទំនើប (ផ្សារដដែល ដែរចូលពីលើកមុន) តៈឡាតសោសិន។ ពួកយើងដើរផ្សារយ៉ាងប្រញ៉ាប់ប្រញាល់ និងប្ដូរប្រាក់ដុល្លារពួកយើងបន្ថែមទៀតជាប្រាក់បាតថៃ ព្រោះដើម្បីទិញសំបុត្ររថក្រុងនៅស្រុកថៃ (សំបុត្រទៅណងខាយ តម្លៃ១៦០បាត)។ បន្ទាប់មកយើងត្រូវទៅថតរូបនៅកន្លែងសំខាន់មួយចំនួនព្រោះខ្ញុំមកលើកនេះមិនបានចូល យ៉ាងហោចណាស់ក៏បានទៅថតរូបដែរ ដើម្បីប្រៀបធៀបនឹងកាលពីមកលើកមុន។
ពួកយើងនាំគ្នាម៉ៅកង់បីដើម្បីទៅកន្លែងពីរគឺធាតុហ្លួង (ພະທາດຫຼວງ) និងទ្វារជ័យ។ និយាយពីធាតុហ្លួងវិញ គិតទៅផ្លាស់ប្ដូរច្រើនសម្បើមណាស់។ ដោយគេរៀបចំបានស្អាតជាងមុន។ ឯតាមផ្លូវទៀតសោតក៏មានអនាម័យរបៀបរៀយរយ និងមនុស្សច្រើនជាងកាលខ្ញុំមកលើកមុនឆ្ងាយណាស់។ គិតៗទៅអត់ទ្រាំសរសើរស្រុកលាវមិនបានទេខ្ញុំ។
បន្ទាប់ពីថតរូបប្រញ៉ាប់ប្រញាល់ទាំងពីរកន្លែងរួចហើយ ពួកយើងត្រឡប់មកដល់ស្ថានីយ៍រថក្រុងវិញល្មមម៉ោង៦ល្ងាច ដើម្បីឡើងរថក្រុងឆ្លងដែនទៅប្រទេសថៃ។ ម៉ោង៦ល្ងាចត្រឹមឡានក្រុងចេញដំណើរពីក្រុងវៀងច័ន្ទន៍ដើម្បីឆ្លងទន្លេមេគង្គចូលស្រុកថៃ តាមស្ពានមិត្រភាពថៃលាវ។ អ្វីៗលឿនសម្បើមណាស់ គួរស្រណោះស្រុកលាវមិនចង់ឃ្លាតសោះ។ ប្រទេសលាវអើយ មិនយូរមិនឆាប់ខ្ញុំនឹងមកលេងអ្នកវិញម្ដងទៀតហើយ។
នៅពេលដែលឆ្លងចូលដែនថៃនោះត្រូវរង់ចាំយ៉ាងយូរដោយសារមានអ្នកដំណើរយ៉ាងច្រើនចូលស្រុកថៃ។ ទាំងជនជាតិលាវ និងជនជាតិថៃជាពិសេសអ្នកបើកបររថយន្តមានភាពរួសរាយរាក់ទាក់យ៉ាងខ្លាំងចំពោះពួកយើង និងជួយធុរៈសម្បើមណាស់ ទោះដឹងថាខ្ញុំជាជនជាតិខ្មែរក៏ដោយ។ ចំណែកឯតម្រួតពិនិត្យលិខិតឆ្លងដែនវិញ ថែមទាំងនិយាយលេងជាភាសាខ្មែរមកកាន់ខ្ញុំទៀតផង នៅពេលពិនិត្យលិខិតឆ្លងដែនដឹងថាខ្ញុំជាជនជាតិខ្មែរ។
ឡានធ្វើដំណើរមកដល់ស្ថានីយ៍ណងខាយ ពួកយើងត្រូវទិញសំបុត្រឡានបន្តផ្សេងទៀតដើម្បីទៅបាងកក។ ពួកយើងទិញសំបុត្របានយ៉ាងស្រួលនិងមានការជួយសម្រួលពីអ្នកលក់ផងដែរដើម្បីឲ្យពួកយើងបានអង្គុយក្បែរគ្នា ដោយសារសំបុត្រអស់រលីង។ គិតៗគួរឲ្យសរសើរជនជាតិថៃណាស់។ អ្នកបម្រើសេវាថៃពិតជាមានវិជ្ជាជីវៈ និងថ្លៃថ្នូរ ហើយនិយាយស្ដីពិរោះពិសារចំពោះអ្នកទេសចរណ៍ណាស់។ សំបុត្រដែលយើងទិញពីណងខាយមកបាងកកមានតម្លៃ៤៣២បាតដោយមានបន្ថែមអាហារពេលមកដល់ពាក់កណ្ដាលផ្លូវ ដែលយើងត្រូវឈប់នៅម៉ោង១២យប់។
នេះជាលើកទី២ហើយក្នុងដំណើរទស្សនាចររបស់ពួកយើងដែលត្រូវធ្វើដំណើរពេលយប់ដូចនេះ។ ការធ្វើទេសចរទៅស្រុកគេខ្ញុំចូលចិត្តធ្វើដំណើរពេលយប់ណាស់ ព្រោះវាចំណេញពេលនិងថវិកា តែវាអស់កម្លាំងបន្តិចក៏ដោយ។
អានភាគទី៨
ព្រះធាតុហ្លួងក្រុងវៀងច័ន្ទន៍ តំណាងស្រុកលាវ
ទ្វារជ័យនៅក្រុងវៀងច័ន្ទន៍ តំណាងក្រុងវៀងច័ន្ទន៍
ប្រទល់ដែនថៃលាវ
រីទ្រីតគីរីរម្យ ខែ មិថុនា 20, 2008
Posted by សុភ័ក្ត្រ in ពីនេះពីនោះ, អំពីសុភ័ក្ត្រ.6 comments
ថ្ងៃនេះនៅកន្លែងធ្វើការខ្ញុំមានកម្មវិធីរីទ្រីតប្រចាំឆ្នាំ ដែលឆ្នាំនេះពួកយើងជុំគ្នាទៅលេងកម្សាន្តសប្បាយនៅឯគីរីរម្យ គិតទៅសប្បាយម្យ៉ាងដែរ បានសម្រាកលំហែពេញមួយថ្ងៃជាមួយអ្នករួមការងារបែបនេះ។
ដោយសារថ្ងៃនេះជាថ្ងៃសុក្រ នៅគីរីរម្យស្ងាត់ឲ្យឈឹង មានតែពួកយើង និងគេខ្ទង់បួនប្រាំឡានទៀតប៉ុណ្ណោះឯង។ ងាយស្រួលចតឡាន មិនដូចពេលមកកាលពីគ្រាមុនទេ ហេហេហេ
ចេញតាំងពីម៉ោង៧កន្លះព្រឹកទៅដល់ម៉ោងប្រហែល១០កន្លះ ជួបជុំគ្នាលេងល្បែងហើយនាំគ្នាញ៉ាំបាយ រួចនាំគ្នាប្រកួតកីឡា។ ស្ដាយដែរអត់បានថតរូបច្រើន។ ម៉ោង៣ល្ងាចពួកយើងមកវិញ មកដល់ភ្នំពេញម៉ោង៦ មេឃខ្មៅគ្រីកភ្លៀងតែម្ដង៕
អានអត្ថបទទាក់ទង៖ គិរីរម្យ
ទិញទូរស័ព្ទថ្មី LG KF700 ខែ មិថុនា 19, 2008
Posted by សុភ័ក្ត្រ in ពីនេះពីនោះ, អំពីសុភ័ក្ត្រ.9 comments
ថ្ងៃនេះខ្ញុំទើបនឹងទិញបានទូរស័ព្ទថ្មីមួយគ្រឿងលោកអ្នក ទិញពីស្រុកគេឯណោះ ផ្ញើពួកម៉ាក។ ទម្រាំដាច់ចិត្តទិញនេះ គិតម៉ែឪអាគិតហើយ។ ជាទូរស័ព្ទដៃកួរ៉េ ម៉ាក LG KF700 ដូចលោកអ្នកមើលខាងក្រោមនេះស្រាប់។
មើលទូរទស្សន៍ឃោសនា
_______________________________________________________
អានអត្ថបទប្រហាក់ប្រហែល៖
១. ទិញទូរស័ព្ទថ្មី
២. ទិញទូរស័ព្ទថ្មី ម៉ាកណូគៀ
មជ្ឈមណ្ឌលហិរញ្ញវត្ថុភ្នំពេញ ខែ មិថុនា 19, 2008
Posted by សុភ័ក្ត្រ in ពីនេះពីនោះ, អំពីស្រុកខ្មែរ.6 comments
Ground-breaking held for Phnom Penh’s tallest skyscraper ខែ មិថុនា 18, 2008
Posted by សុភ័ក្ត្រ in ពីនេះពីនោះ, អំពីស្រុកខ្មែរ.1 comment so far
Written by Sebastian Stragio
Wednesday, 18 June 2008
Tracey Shelton
Construction is set to begin on Cambodia’s tallest building as officials broke ground on the 52-story International Finance Complex that will dominate the skyline of the Kingdom’s low-slung capital after its completion in 2012.
The $1 billion project, developed by IFC Phnom Penh, will include a main office tower surrounded by several smaller glass-and-steel structures, making it the latest in a string of mega-projects set to transform the city’s urban landscape in the next decade.
“The IFC Phnom Penh project [is] a symbol of Cambodia’s recent economic growth and will become a new landmark of Phnom Penh,” said Kevin Kim, CEO and President of GS Engineering & Construction, the project’s South Korean contractor, at the June 18 groundbreaking ceremony at the building site on the Bassac River.
“Cambodia is the most dynamic and fastest growing country in Southeast Asia, and we want to participate in and contribute to that growth,” Kim said.
South Korean Ambassador to Cambodia Shin Hyun Suk added that the project was likely to further strengthen ties between Cambodia and South Korea, already the second leading source of foreign investment in the Kingdom after China.
“I am pleased to note that in Cambodia’s recent development, South Korea has been a key partner,” Shin told the ceremony, praising the government’s achievement in fostering political and economic stability. “The 52-story IFC building will stand as a symbol of the continuing progress in Cambodia.”
When completed, the IFC skyscraper will be the tallest building in Cambodia, eclipsing the 42-story Gold Tower 42 project, which is also Korean financed, as well as other residential and commercial towers currently planned or under construction around the capital.
In addition to offices, the IFC project will include 275 serviced apartments, long-term luxury housing, an international school and a convention center.
______________________________________________________
Related Posts:
1. Mega-Projects Stall Amid Financial Woes
សូមថ្វាយព្រះពរសម្ដេចយាយ ខែ មិថុនា 18, 2008
Posted by សុភ័ក្ត្រ in ពីនេះពីនោះ, អំពីស្រុកខ្មែរ.add a comment
ដំណើរកម្សាន្តទៅប្រទេសលាវ លើកទី២ (ភាគ៦) ខែ មិថុនា 16, 2008
Posted by សុភ័ក្ត្រ in ພາສາລາວ, ពីនេះពីនោះ, អំពីសុភ័ក្ត្រ.8 comments
តពីភាគទី៥
ថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ ទី១៥ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០០៨
ថ្ងៃនោះដោយសារអស់កម្លាំងផង ពួកយើងដេកគ្មានងើបទេ តែខ្ញុំនេះលួចងើបបានប្រហែលម៉ោង៦ព្រឹកចេញមោថតរូបបានពីរបីប៉ុស្តិ៍។ អាម៉ាកខ្ញុំវាដេកទ្រមក់ណាស់ ខ្ញុំចូលបន្ទប់វិញក៏ដេកម្ដងទៀតដែរទៅ។ ម៉ោងប្រហែល៩ព្រឹកទើបក្រោកទាំងអស់គ្នា។
ព្រឹកនោះបន្ទាប់ពីមុជទឹករួចរាល់ហើយចេញមកក្រៅ ពួកម៉ាករបស់អាម៉ាកខ្ញុំក៏មកដល់ល្មម (ម្នាក់ដែលជូនពួកយើងមកសណ្ឋាគារពីល្ងាច)។ គេយកឡានមកជូនពួកយើងទៅដើរលេងថ្ងៃនេះ (ចុម អត់អាហារពេលព្រឹកបណ្ដោយ)។ ថ្ងៃនោះជាថ្ងៃមហាអស្ចារ្យហើយ ពួកយើងនាំគ្នាដើរលេងពេញមួយថ្ងៃនៅវាំងវៀង ដោយនាំគ្នាជិះឡានកាត់ព្រៃភ្នំ មើលទេសភាពដ៏មហាអស្ចារ្យនៃស្រុកលាវ។
តាមពិតគម្រោងពួកយើងថ្ងៃនោះ គឺនាំគ្នាជួលកង់ជិះទៅទេ មួយៗសុទ្ធតែអួត ដល់ពេលបានឡានជិះទៅបានដឹងថាវាយ៉ាប់ ឆ្ងាយសម្បើមណាស់ បើជិះកង់វិញមិនបាច់ថ្លែងទេ ម៉ែមេង៉ាអើយ។
អ្វីដែលយើងធ្វើមុនគេនៅថ្ងៃនោះ គឺនាំគ្នាឡើងភ្នំដើម្បីចូលទៅជ្រលងល្អាង (ល្អាងនេះអាម៉ាកខ្ញុំតំណាលថាមានផុសថ្មមាសក្នុងពេលសង្ក្រាន្តដែលមានគេមកធ្វើបុណ្យ អាម៉ាកខ្ញុំជាអ្នកស្រុកវាំងវៀងនេះ)។ ដំបូងពួកយើងនាំគ្នាជួលចង្កៀងបំភ្លឺ (អាចង្កៀងពួកឆ្លុះកង្កែប) មកពាក់ក្បាលដើម្បីបំភ្លឺពេលចូលល្អាង។ រួចហើយពួកយើងនាំគ្នាឡើងលើភ្នំ គិតទៅថ្ងៃនោះផ្សងគ្រោះ ផជុនភ័យសម្បើមដែរហ្នឹងណ៎ា។
គ្នាយើងទាំងអស់មាន៦នាក់ ប្រុស៤ស្រី២ នាំគ្នាឡើងលើភ្នំ និងហត់អស់ស្ទះដែរនឹង ព្រោះមិនទាន់បានឆីអីពីព្រឹកផង មកត្រូវនាំគ្នាឡើងភ្នំទៀត។ ភ្នំគេនោះប្រិយមិត្រអើយ មិនមែនភ្នំដូចជីសូរមានជណ្ដើរឡើងអីៗ បែបហ្នឹងទេ ព្រោះជាភ្នំបែបពួកអ្នកផ្សងព្រេង មានតែផ្លូវដើរថ្មើរជើងធម្មតា និងមានឈើដាក់តោងតែប៉ុណ្ណោះ ហើយជម្រាលទៀតសោតក៏ចោទសម្បើមណាស់។
នៅពេលមកដល់ពាក់កណ្ដាលភ្នំ ក៏មានរូងមួយដែលជាមាត់ច្រកត្រូវចូលទៅល្អាងនោះ។ ល្អាងនោះធំសម្បើមណាស់ និងមានគ្រោះថ្នាក់ណាស់ ពិបាកក្នុងការធ្វើដំណើរតាមផ្លូវដ៏រអិល ព្រោះដោយសារទឹកធ្លាក់ពីលើ ហើយងងឹតសូន្យសឹង ត្រូវបើកភ្លើងដែលជួលមកនោះបំភ្លឺផ្លូវ ចំណែកចង្រៃអីរបស់ខ្ញុំវាដាច់ខ្សែទៀត ត្រូវយកដៃម្ខាងចាប់ចុចវាមិនភ្ជាប់ជាមួយនឹងប៉ូលដើម្បីឲ្យវាភ្លឺ។
នៅក្នុងល្អាងនោះមានដាក់ព្រះពុទ្ធរូបមួយព្រះអង្គសម្រាប់អ្នកមកដល់បានបូជា។ បន្ទាប់ពីសក្ការៈព្រះពុទ្ធបដិមារួចរាល់ហើយពួកយើងបន្តដំណើរទៅមុខទៀត។ អាម៉ាកខ្ញុំមើលទៅហ៊ានដល់ហើយអានោះ វាដើរទៅនេះទៅនោះ ចំណែកឯខ្ញុំឯណេះ ក្នុងចិត្តចេះតែគិតខ្លាចមានសត្វអីចេញមក ដូចក្នុងរឿងនោះច្បាស់ជារត់មិនរួចទេ ព្រោះសូម្បីដើរ ក៏ដើរមិនទាំងបានផងនោះ។ តែមិនមានអ្វីកើតឡើងទេ ពេញម៉ាល្អាងមានតែពួកយើង៦នាក់ប៉ុណ្ណោះ។
បន្ទាប់ពីចេញពីល្អាងរួចហើយ ពួកយើងត្រូវចុះមកក្រោមវិញ ម៉ោងប្រមាណជា១២ថ្ងៃត្រង់ នៅខាងក្រោមនោះមានកន្លែងលក់ដូរមួយដែលយើងអាចញ៉ាំអាហារនៅទីនោះបាននាមាត់ស្រះទឹកហូរមួយយ៉ាងត្រជាក់សម្បើមណាស់សឹងមិនគួរឲ្យជឿ។ យើងនៅញ៉ាំអាហារនិងសម្រាកបន្តិចនៅទីនោះ មានអ្នកខ្លះងូតទឹកផង។ រួចហើយយើងបន្តដំណើរចេញទៅកន្លែងមួយទៀត។ នៅតាមដងជើងភ្នំ មានផ្ទះប្រជាជនរស់នៅ និងភ្លើងអគ្គីសនីប្រើប្រាស់ពេញទី ហើយផ្ទះគេមានទាំងទូរទឹកកកទៀតកុំជោរ (ផ្ទះខ្ញុំទើបមានទូរទឹកកកពីរឆ្នាំមុននេះទេ)។ ហើយអ្វីដែលអស់ចម្លែកនោះ គឺផ្ទះណា ខ្ទមបែបណាក៏មានថាសផ្កាយរណបដើម្បីចាប់សញ្ញាណទូរទស្សន៍សម្រាប់មើលដែរ នេះហើយប្រទេសលាវ។
ពួកយើងបាននាំគ្នាធ្វើដំណើរទៅកន្លែងមួយទៀត ដែលគេតាំងជារមណីយដ្ឋានសម្រាប់ភ្ញៀវ ដែលយើងត្រូវបង់ប្រាក់សិនមុននឹងចូល (កន្លែងមុនក៏បង់ដែរ)។ នៅទីនេះគេរៀបបានស្អាតបាទ ហើយម្នាក់ៗនាំគ្នាថតរូបអស់ស្ទះតែម្ដង (ខ្ញុំមិនសូវបានជាថតប៉ុន្មានទេ)។ ទេសភាពនៅទីនោះស្អាតម្យ៉ាងដែរ បន្ទាប់ពីអង្គុយលេងនៅខាងក្រោមរួចហើយ ពួកយើងនាំគ្នាឡើងលើភ្នំមួយទៀតដែលមានល្អាងដែរ។ ដំបូងខ្ញុំមិនចង់ឡើងទេ ព្រោះនឹកឃើញថាដដែលៗ ខ្ជិលសមម៉ាហត់អី។ បន្ទាប់ពីចុះឡើងៗក៏នាំគ្នាឡើងទាំងអស់គ្នាទៅ។ អ្នកទេសចរដទៃទៀតនាំគ្នាមកច្រើនឡើងៗ និងនាំគ្នាឡើងភ្នំនេះមួយចំនួនផងដែរ (ង៉ៃនោះ ខ្ញុំទិញសំបុត្រសម្រាប់ជនជាតិលាវតែទាំងអស់ហ្នឹង ខ្លាំងអី យ៉ាងណាយ៉ាងណីសន្សំលុយបានមួយចំនួនដែរ ហេហេ…)។
នៅលើភ្នំនេះខុសពីភ្នំមុនបន្តិច ព្រោះជាកន្លែងទេសចរដែលគេរៀបចំ ហេតុដូចនេះមានភ្លើងបំភ្លឺក្នុងល្អាង។ ចូលល្អាងទៀតហើយកនយើង។ លោកអ្នកនាងដឹងទេ ល្អាងនេះ ពេលយើងចូលដល់ភ្លាមគឺត្រជាក់ស្រឹបតែម្ដង។ ហើយថ្មនៅក្នុងល្អាងនេះ មានសភាពស្អាតៗណាស់ ព្រមទាំងបញ្ចេញពន្លឺឆ្លុះផ្លេកៗដូចពេជ្រអញ្ចឹង។ បានអាម៉ាកខ្ញុំជាអ្នកដើរដឹកនាំផ្លូវអានោះ គិតពីនាំឯងទៅកន្លែងព្រឺរោមខ្ញាកៗ (អាមួយនេះមិនដឹងស្អីវាទេ កាលពីពេលជិះឡានក្រុងមកវាំងវៀងនេះ នៅសុខៗវាមកប្រាប់ខ្ញុំថាវាជាមនុស្សចូលចិត្តឃើញខ្មោច យីសអើ មកប៉ះអាខ្ញុំណេះខ្លាចខ្មោចផង ដល់ពេលខ្ញុំសួរវាថាធ្លាប់ឃើញអត់ វាថាធ្លាប់តែឃើញស្រមោលៗនៅផ្ទះវា អស់ទាស់ហើយអានេះ)។ មានរឿងរ៉ាវព្រឺរោមច្រើនណាស់នៅក្នុងល្អាងនេះ ខ្ញុំសូមមិនរៀបរាប់ទេ។
យើងដើរឆ្លងពីច្រកមួយចូលច្រកមួយដែលមានដាក់ព្រះពុទ្ធរូបដែល ហើយថែមទាំងមានគេដាក់គុម្ពីសម្រាប់ឲ្យក្រឡុកទៀតផង។ វាសួរខ្ញុំចង់ក្រឡុកទេ? ខ្ញុំថា ទេ! ខ្ញុំមិនចូលចិត្តអារឿងអស់ហ្នឹងទេ ហើយចំពេលធ្វើដំណើរដូចនេះទៀតរឹតតែអត់ហើយ មានតែវាទេ និងពួកម៉ាកខ្មែរ ដែលទៅជាមួយខ្ញុំនេះទេ ដែលនាំគ្នាក្រឡុក។
បន្ទាប់ពីដើរលេងអស់ចិត្តហើយ ពួកយើងចុះមកវិញ ដើម្បីត្រឡប់មកវិញ (ពួកម៉ាកអាម៉ាកខ្ញុំ និងគ្នាគេ២នាក់ទៀតត្រូវត្រឡប់មកវៀងច័ន្ទន៍វិញ) ពេលនោះខ្ទង់ប្រមាណជាម៉ោង៣រសៀលទៅហើយ។
នៅពេលដែលពួកគេជូនយើងត្រឡប់មកដល់សណ្ឋាគារវិញ ពួកយើងក៏លាគ្នា ហើយពួកគេក៏ចាកចេញទៅ។ ចំណែកឯពួកយើង៣គ្រឿងនេះត្រូវបន្តនៅទីនេះមួយយប់ទៀត។ បន្ទាប់ពីលាគ្នាហើយ ពួកយើងចូលបន្ទប់ ឪអាវ៉ាអើយ ប្រោសខ្លួនដេកដូចគេងាប់។
ម៉ោងប្រហែល៦ល្ងាចទើបពួកយើងភ្ញាក់ ងូតទឹកអីរួចហើយនាំគ្នាដើរទៅក្រុង (កន្លែងម្សិល) ដើម្បីញ៉ាំអាហារ និងដូរលុយផង ព្រោះហេតទៀងឡែវ។ និយាយពីបរិយាកាសនៅទីនោះអីក៏ស្អាតអីស្អាតយ៉ាងនេះ។ ពួកយើងនាំគ្នាដើរមកកាត់ហាងមួយគេកំពុងអាំងសាច់មើលទៅទំនងអស់ទាស់ យើងក៏នាំគ្នាទិញទុកយកនៅញ៉ាំជាមួយបុកល្ហុង។ ទិញអស់ម៉ាសន្ធឹកហើយ ពួកយើងដើរកាត់ហាងមួយទៀតគេកំពុងអាំងសាច់ដែរ សាច់ប្រឡាក់គ្រឿងទៀតផង មើលទៅនាំគ្នាស្រក់ទឹកមាត់ ខ្ញុំឯណេះឃើញភ្លាមសួរពួកវាចង់ទិញទៀតអត់ ក៏នាំគ្នាថាទិញ ហើយខ្ញុំក៏ទៅសួរអ្នកអាំង សួរតម្លៃគ្នាអីរួចហើយ ក៏ខ្ញុំសួរថាសាច់អីហ្នឹង? អ្នកលក់ឆ្លើយយ៉ាងសង្ហារ “ សាច់ឆ្កែ” អើ! អស់ចង់បណ្ដោយ ពួកយើង៣នាក់គ្រាន់តែឮសាចឪឆ្កែនាំគ្នាដកខ្លួនថយយ៉ាងរហ័ស។
ពួកយើងល្ងាចនោះនាំគ្នាស៊ីអស់ទាស់ហើយ លើសពីថ្ងៃម្សិល៣ដងឯណោះ ជាពិសេសទឹកក្រឡុក ព្រោះដើរហត់ បានញ៉ាំអាហារត្រជាក់ៗបែបនេះ មានកម្លាំងសម្បើមណាស់។ យើងកម្មង់អាហារច្រើនពាសពេញ ថែមទាំងញ៉ាំមិនអស់ទៀត ខ្ជីខ្ជាមែនទែន ថ្ងៃនោះនាំគ្នាក្លែមសាច់ ជាមួយនឹងបៀរ៍លាវដ៏ឆ្ងាញ់ពិសារអស់ទាស់ហ្មង! កិកិកិ…
ម៉ោងប្រមាណ១០ ទើបយើងចេញពីហាងបាយ រួចនាំគ្នាបន្តដើរចេញពីម្ដុំបារាំងនេះ ទៅផ្លូវជាតិចូលហាងលាវវិញម្ដង (អាម៉ាកខ្ញុំវាច្បាស់ណាស់ ព្រោះធ្លាប់មកធ្វើការនៅហាងអ៊ីនធ័រណេត នៅវាំងវៀងនេះ)។ យើងនាំគ្នាទៅហាងឌីស្កូ ដំបូងចូលហាងការ៉ាអូខេ ក្បែរនោះសិន នាំគ្នាទិញបៀរ៍លាវ២ដបទៀតមកផឹក ដើម្បីច្រៀងការ៉ាអូខេ (កន្លែងច្រៀងនោះជាកន្លែងច្រៀងរួមគ្នា ម្នាក់បានប្រមាណមួយបទ ដោយទិញបៀរ៍មកផឹក)។ ថ្ងៃនោះខ្ញុំបានដាក់បង្ហើរសំនៀងអួលអាចម៍ បានម៉ាបទដែរ ចំណែកពួកម៉ាកទៅពីខ្មែរនោះ បានមួយបទនឹងគេដែរទៅ ហាហា…
បន្ទាប់ពីច្រៀងនិងផឹកបៀរ៍ក្លែមគេច្រៀងអស់ចិត្តហើយ ក៏នាំគ្នាចេញគិតមករាំម្ដង ចូលមកកន្លែងរាំស្ងាត់ឲ្យឈឹង ឯកន្លែងការ៉ាអូខេមនុស្សមកច្រើនឡើងៗ អាម៉ាកខ្ញុំថាធម្មតាកន្លែងច្រៀងមិនមានភ្ញៀវច្រើនដូចនេះទេ (ចឹងបានកន្លែងរាំអត់មាននរណាទៅ)។
ដោយសារអត់ចឹងហើយពួកយើងក៏គិតនាំគ្នាត្រឡប់មកកន្លែងដេកវិញទៅម្យ៉ាងហត់រៀងៗខ្លួនផង ពេលនោះម៉ោងប្រមាណជា១២យប់។ និយាយពីដើរហ៊ឺហារនេះគ្មាននរណាដឹងថាពួកយើងជាបរទេសទេ ចូលកន្លែងច្រៀងទៀតសោត៕
អានភាគ៧
ទេសភាពល្អយ៉ាងនេះទៅរក៍នៅទីណាបាន (រូបនេះចេញមកថតម៉ោង៦ព្រឹក)
បន្ទប់ខ្ញុំជួលដេកគឺនៅក្បែរស្ទឹងនេះឯង
មួយជ្រុងទៀតនៃទេសភាពមហាសាល
នេះហើយទេសភាពវាំងវៀង ដែនដីលានជាង (ឡានសាង)
ក្រឡេកមើលផ្លូវឡើងទៅលើភ្នំ និងពួកឆ្លុះកង្កែបម្នាក់ ហាហាហា
ព្រះពុទ្ធរូបនៅក្នុងល្អាងលើភ្នំ
ក្នុងល្អាងត្រូវធ្វើដំណើរបែបនេះ
រអិលព្រោះមានទឹកហូរមកមិនដាច់
កន្លែងកម្សាន្តជើងភ្នំទីពីរ ដែលពួកយើងមកលេង
ដាក់រូបម៉ាប៉ុស្តិសិនមុននឹងចូល (ម្នាក់នេះហើយ ចេញពីខ្មែរទៅជាមួយខ្ញុំ)
ពួកយើងត្រូវឡើងលើភ្នំនេះ ទៅដល់ចំណុច “ A” រួចដើរចូលក្នុងល្អាងមកចំណុច ” B”
ពីរខាងក្រោមជនជាតិលាវ អាម៉ាកខ្ញុំ និងមិត្រភ័ក្តិវា ស្អាតអស់ទាស់ម៉ង
នេះជាល្អាងភ្នំទីពីរ ដែលពួកយើងឡើង
កន្លែងខ្លះមានទឹកពេញ
ទេសភាពមើលពីចំណុច “ B”
ជ្រុងមួយនៃទីប្រជុំជនវាំងវៀង ពេលល្ងាច យើងដើរមកញ៉ាំអាហារនៅទីនេះ
តាមផ្លូវពោពេញដោយបារបារាំង និងភោជនីយដ្ឋាន
ដាក់រូបម៉ាប៉ុស្តិទៀត ទាន់សង្ហារ កិកិកិ…
នេះជាបឹងកាឡូដែលជាទីពួកយើងជួលស្នាក់នៅ (ពីជ្រុងម្ខាង)
នេះឯងបន្ទប់បឹងកាឡូខ្ញុំជួល (បន្ទប់ទី២) រូបនេះមិនដឹងគេថតពីអង្កាល ខ្ញុំទើបងូតទឹករួចចេញមកយកខ្យល់ និងកេះអាចម៍ច្រមុះ ក៏នាងថតដោយ ឬលួចថតក៏មិនដឹង ហាហាហា…
