ដំណើរកម្សាន្តទៅប្រទេសភូមា ភាគ៣ ខែ ឧសភា 4, 2009
Posted by សុភ័ក្ត្រ in ពីនេះពីនោះ, ភាសាភូមា, អំពីសុភ័ក្ត្រ.trackback
ថ្ងៃទី៣, ថ្ងៃសុក្រ ទី០៣ ខែមេសា ឆ្នាំ២០០៩ (អានភាគទី២)
-
ទៅកាន់ក្រុងបាកាន, ទឹកដីចេតិយរយពាន់
ថ្ងៃទី៣របស់ពួកយើងនៅក្នុងប្រទេសភូមា គឺត្រូវក្រោកពីព្រលឹមមែនទែនតែម្ដង ដ្បិតយន្តហោះត្រូវហោះនៅម៉ោងប្រមាណ៧ ហេតុនេះពួកយើងមិនបានញ៉ាំអាហារពេលព្រឹកនៅសណ្ឋាគារដូចពីថ្ងៃម្សិលទេ គឺគេខ្ចប់ឲ្យមាននំប៉័ង, ទឹកក្រូច និងផ្លែប៉ោមមួយ ហេហេ… នាំគ្នាញ៉ាំនៅក្រោមឡប់ប៊ីសណ្ឋាគារ ទាំងព្រលឹមអ៊ុរ និងម៉ោងប្រមាណ៥,៣០នាទីពួកយើងក៏ធ្វើដំណើរចាកចេញពីសណ្ឋាគារឆ្ពោះមកអាកាសយាន្តដ្ឋានអន្តរជាតិរ៉នកុនជាថ្មី ដើម្បីធ្វើដំណើរទៅបាកាន តាមជើងយន្តហោះអ៊ែរ បាកាន (air Bagan) ជើងយន្តហោះលេខ 009។ ពីរ៉នកុនមកបាកានពួកយើងត្រូវធ្វើដំណើរប្រមាណ៥៥នាទី គឺប្រហាក់ប្រហែលពីទីក្រុងបាងកកមកភ្នំពេញដែរ។
បាកានជាទឹកដីអតីតរាជធានីមួយនៃភូមា និងមានក្រុមចេតិយ និងវត្តជាច្រើនសង់ស្កេកស្កះ ស្រដៀងនិងក្រុមប្រាសាទនៅសៀមរាបនគររបស់យើងដែរ ថែមទាំងមានសៀវភៅមគ្គុទេសក៍ខ្លះបរិយាយថាក្រុងទាំងពីរនេះ បាកាន និងសៀមរាបយើងជាគូប្រជែងនឹងគ្នាទៀតផង (សម្រាប់ទាក់ទាញទេសចរណ៍)។ អ្វីដែលខ្ញុំស្រម៉ៃមុននឹងទៅដល់ក្រុងនេះនោះគឺខុសនឹងតថភាពសម្បើមណាស់។ ខ្ញុំហ៊ានអះអាងថាបាកានមិនអាចយកមកប្រៀបជាមួយនឹងក្រុងសៀមរាបរបស់យើងបានទេ។ ឯចំនួនទេសចរណ៍ទៀតសោតក៏មិនបាននិយាយដែរ យកមកនិយាយយ៉ាងម៉េចបើតាមការសាកសួររបស់ខ្ញុំទៅមគ្គុទេសក៍ចំនួនអ្នកមកទស្សនាប្រទេសភូមាកាលពីឆ្នាំ២០០៨មានតែប្រមាណសែននាក់ប៉ុណ្ណោះឯង, តែចំពោះស្នាដៃស្ថាបត្យកម្មខ្ញុំមិនយកមកប្រៀបធៀបទេ ដ្បិតខ្ញុំគិតថាជនជាតិនីមួយៗគេមានឯកលក្ខណៈផ្ទាល់របស់គេ។
អាកាសយានដ្ឋានក្រុងបាកានមិនធំទេ ព្រោះជាអាកាសយានដ្ឋានក្នុងស្រុក។ នៅពេលពួកយើងមកដល់ឃើញមានតែយន្តហោះមួយប៉ុណ្ណោះដែលចត នៅក្នុងព្រលាន។ ចំណែកឯក្រុងគេក៏ស្ងាត់ជ្រៀបដូចក្នុងព្រៃស្ថាន មិនមានផ្ទះសំណាក់ សណ្ឋាគារ ផ្សារព្រោងព្រៀតដូចសៀមរាបក្រុងនៃយើងទេ ឯអ្នកទេសចរណ៍ក៏មិនឃើញមានដែរ ឬមួយពួកយើងមកខុសរដូវ?
ចេញពីព្រលានយន្តហោះភ្លាមពួកយើងនាំគ្នាជិះឡានដែលគេត្រៀមទុកស្រេចហើយធ្វើដំណើរមកទស្សនាផ្សារតូចក្នុងភូមិមួយ ដែលលក់ដូរមិនខុសពីស្រុកខ្មែរយើងទេ ផ្សារនោះមានឈ្មោះថា Nyaung Oo តែប្រហែលជាមានទេសចរណ៍មកច្រើនក៏មិនដឹង ព្រោះមានអ្នកលក់ប័ណ្ណប្រៃសណីយ និងវត្ថុអនុស្សាវរីយ៍ជាច្រើន។ នៅទីនោះខ្ញុំបានសាកល្បងញ៉ាំនំចាខ្វៃ និងកាហ្វេទឹកដោះគោគេផងដែរ មានអីរសជាតិគួរសម។
បន្ទាប់ពីដើរមើលផ្សារគេ និងជជែកគ្នាលេងប្រមាណ១ម៉ោងមកពួកយើងបានចាកចេញពីទីនោះ ដើម្បីឆ្ពោះមកកាន់ភ្នំ Popa។ នៅតាមផ្លូវពួកយើងបានឈប់ប្រហែលមួយម៉ោងជាង ដើម្បីប្រជាកសិករភូមាឡើងត្នោត និងយកប្រយោជន៍ពីត្នោតដូចជាយកមកធ្វើស្រែ និងកូរយកស្ករជាដើម បរិយាកាសគ្មានខុសគ្នាអីតាក់តិច នឹងប្រជាជនខ្មែរទេ។
ម៉ោងប្រមាណ១០កន្លះពួកយើងបានចាកចេញពីទីនោះដើម្បីបន្តដំណើរមកភ្នំ។ នៅតាមផ្លូវយើងសង្កេតឃើញថាមានសភាពក្ដៅខ្លាំងណាស់ ប្រទេសនេះមិនមានដើមឈើធំៗទេ ប្រហែលដោយសារអាកាសធាតុហើយ។ ម៉ោងប្រមាណ១១កន្លះពួកយើងបានមកដល់ភ្នំ។ ភ្នំប៉ូប៉ានេះជាអតីតភ្នំភ្លើង ហើយដែលគេមានជំនឿថាជាមណ្ឌលនៃក្រុមព្រលឹងអ្នកតារស់នៅទីនេះ ជនជាតិភូមាឲ្យឈ្មោះថា ណាត (Nat) (អានអត្ថបទ៖ ជំនឿលើណាតនៅក្នុងសង្គមភូមា)។ ពួកយើងឃើញមានការសាងសង់រូបសំណាកណាតនេះជាច្រើនសម្រាប់ប្រជាជនសក្ការៈតាមជំនឿរបស់គេរៀងៗខ្លួន។ នៅទីនោះមានណាតសរុបចំនួន៣៧ឯណុះ។ បំណាច់នឹងមកដល់ទីនេះហើយ ខ្ញុំនិងមិត្រភ័ក្តិមួយចំនួនបាននាំគ្នាឡើងលើភ្នំនេះ ដែលមានជណ្ដើរសរុបទាំងអស់៧២៦កាំឯណុះ និងនៅតាមជណ្ដើរឡើងមានសត្វស្វាជាច្រើន មើលទៅកាចដល់ហើយ។ ម្នាក់ៗឡើងអស់កម្លាំងរៀងៗខ្លួន។ មកដល់កំពូលខ្ញុំក៏បានចូលបច្ច័យកសាងព្រះពុទ្ធរូបចំនួន១០០០ខ្យាតដែរ។
ម៉ោងប្រមាណជាង១រសៀលទើបយើងបានចាកចេញពីភ្នំនោះ និងប្រមាណ២ឯណុះទើបបានញ៉ាំអាហារថ្ងៃត្រង់នៅថ្ងៃនោះ តែកន្លែងដែលយើងមកញ៉ាំអាហារថ្ងៃត្រង់នោះស្អាតអស់ស្ទះហើយ គឺនៅលើចង្កេះភ្នំ មានអាងហែលទឹក និងអាចមើលឃើញភ្នំប៉ូប៉ានេះពីចម្ងាយ ស្អាតណាស់ ភោជនីយដ្ឋាននោះមានឈ្មោះថា Mt- Popa resort។ បន្ទាប់ពីញ៉ាំអាហារថ្ងៃត្រង់ហើយ ពួកយើងត្រឡប់មកទីប្រជុំជនវិញដើម្បីឆែកអ៊ីនសណ្ឋាគារ Treasure Myanmar និងសម្រាកប្រហែល៣០នាទី មុននឹងទៅមើលថ្ងៃលិចនៅឯចេតិយវត្ត Damayazika stupa និងញ៉ាំអាហារពេលល្ងាចនៅឯភោជនីយដ្ឋាន Beach Bagan។
អានភាគទី៤
រូបភាពមួយចំនួន
បឌីងផាស្សរបស់អ៊ែរ បាកាន ទៅក្រុងបាកាន
អាហារនៅលើយន្តហោះពេលទៅបាកាន
បាកានពីលើយន្តហោះគ្មានអ្វីក្រៅពីដើមត្នោតរាប់ម៉ឺនដើម
អាកាសយានដ្ឋានបាកាន
ផ្សារ Nyaung Oo
ទិដ្ឋភាពនៅក្នុងផ្សារ
បន្លែដែលដាក់លក់
ម្លូស្លាដាក់លក់ជាច្រើន ព្រោះជនជាតិនេះចូលចិត្តញ៉ាំណាស់
ចាខ្វៃទឹកដោះគោ ដែលខ្ញុំទទួលទាននៅក្នុងផ្សារនេះ
មគ្គុទេសក៍ និងលោកអ៉ុំម្នាក់នេះធ្វើការរៀបរាប់ពីការឡើងត្នោតប្រាប់ដល់ពួកយើង
ការឡើងត្នោតរបស់ជនជាតិភូមា
កូរទឹកត្នោតយកស្ករ
ការបិតស្រាពីទឹកត្នោតរបស់ជនជាតិភូមា
ភ្នំប៉ូប៉ាមើលពីចម្ងាយ
ប្រជាជនភូមាចុះពីលើភ្នំ មើលទៅមានខុសអីពីខ្មែរ
ភ្នំប៉ូប៉ា នៅពីលើកំពូល និងជណ្ដើរឡើង
ភោជនីយដ្ឋាន Mt- Popa resort ដែលយើងញ៉ាំអាហារថ្ងៃត្រង់ មើលពីភ្នំប៉ូប៉ាទៅវិញ
អាងហែលទឹក និងភ្នំប៉ូប៉ា មើលពីភោជនីយដ្ឋាន លោកអ្នកគិតថាស្អាតទេ?
ចេតិយវត្ត Damayazika stupa ដែលយើងទៅមើលថ្ងៃលិច
ថ្ងៃលិចនៅ Damayazika stupa
____________________________________________________
អានផងដែរ៖
១. ដំណើរកម្សាន្តទៅប្រទេសភូមា ភាគ២
២. ជំនឿលើណាតនៅក្នុងសង្គមភូមា
៣. សារៈសំខាន់នៃដើមត្នោតក្នុងទស្សនៈប្រជាជនភូមា
[...] អានភាគទីបី [...]
គិតទៅ ហេតុតែគេបានទៅដើរលេងនៅភូមា រួចក៏មកអួតគេអួតឯង នៅក្នុង WordPress ហិហិហិ មិនជាថ្ងៃណាទើបខ្ញុំមានឳកាសទៅលេង និងគេហ្ន៎…?
ចុះម្ដេចមិនទៅៗ ហេហេ… អារឿងអួតនោះលេខមួយហើយខ្ញុំ ហាហា…
ផ្សារណឹង ដូចផ្សារស្រុកខ្ញុំដែរ។ កាលនោះធ្លាប់ទៅដាក់លក់បន្លែអញ្ចឹងដែរ។ នៅស្រុកខ្ញុំ អ្នកណាមិនដឹងថាផ្ទះខ្ញុំដាំនឹងលក់ផ្លែត្រប់។
បង្អោងឡើងត្នោតនៅភូមា ខុសពីស្រុកខ្ញុំ (មិនដឹងថានៅស្រុកខ្មែរជាទូទៅយ៉ាងមេចដែរ) តែស្រុកខ្ញុំគេដាក់នៅពាក់កណ្តាលដើម ដោយខ្លាចក្មេងៗ វាឡើង បើយើងដាក់ដល់គល់ត្នោតនោះ។
ចុម! អ្នកស្រុកប្រាំងចេះលក់បន្លែអីហ៎ង ហេហេ… លក់ត្រប់អីដែរ?
យាយពីបង្អោងនៅភូមានឹងខុសមួយទៀត ស្រុកយើងគេធ្វើពីឫស្សីមួយដើមទេ និងឡើងតាមមែកឫស្សី។ ស្រុកភូមាគេធ្វើជារៀងជណ្ដើរម្រ៉ង!
លក់គ្រប់បែបយ៉ាង
ណឹងហើយ ខុសគ្នាត្រង់ណឹងមួយទៀត
ខ្ញុំ ឃើញក្នុងរូប ជនជាតិភូមាឡើងត្នោតនោះ ដូចជាមិនឃើញប្រើបំពង់ទឹកត្នោត តែបែជាប្រើ របស់ដូចជាលក្ខណៈក្អមឆ្នាំងទៅវិញ(អត់ដឹងថាអីថាក្អមហ្មងទៅ) អញ្ចឹងមែនអត់បង?
នឹងហើយ គេប្រើឆ្នាំងដីដើម្បីត្រងទឹកត្នោត ហេហេ…
Myanmar is one the places I have wanted to visit. Seeing your photos make me want my wish come true soon. However, it is not likely that it is gonna happen soon.
tov call me phong
ខ្ញុំគិតថាក្រុងបាកានប្រហែលមិនស៊ីដាច់ក្រុងអង្គរទេទាំងចំនួនភ្ញៀវទាំងស្ថាបត្យកម្ម (មិនមែនកាន់ជើងខ្មែរទេ)។ តែបើនិយាយពីសក្តានុពលទេសចរណ៍ទាំងអស់វិញកុំថាឡើយស្រុកខ្មែរ សូម្បីស្រុកថៃក៏ប្រហែលចាញ់ប្រទេសភូមាដែរ បើកុំតែប្រទេសនេះមានបញ្ហាផ្នែកនយោបាយបន្តិច។ ប្រទេសភូមាមានទាំងវិសាលភាពនិងនានាភាពល្អខ្លាំងណាស់តាមខ្ញុំមើលទៅ។ បន់ឲ្យប្រទេសនេះឆាប់ប្រសើរផ្នែកនយោបាយបន្តិចទៅងាយទៅលេង។
ផាតបានទៅភូមានៅ? រឿងផ្សេងៗខ្ញុំមិនដឹងទេ តែបើថារឿងស្ថាបត្យកម្មដូចខ្ញុំបាននិយាយនៅខាងលើអញ្ចឹង។ ភូមាគេមានលក្ខណៈពិសេសជាប្រពៃណីជាតិគេជាក់លាក់ និងគួរសរសើរណាស់ ខ្ញុំមិនគិតថាអង្គរស៊ីដាច់បាកានទេ ដ្បិតខ្ញុំបានដើរមើលបាកានបានច្រើនគួរសមណាស់រហូតដល់ទៅបីថ្ងៃ ឃើញថាយើងមិនគួរហ៊ានថាបស់យើងស៊ីដាច់បស់គេណាស់៕
ខ្ញុំយល់ស្របថាមិនគួរប្រៀបធៀបគ្នាទេផ្នែកលក្ខណៈពិសេស ហើយបាកានពិតជាមានលក្ខណៈមែន។ ខ្ញុំចង់ប្រៀបធៀបក្នុងន័យការឲ្យតម្លៃពីជនបរទេសតាមការស្គាល់ឬតាមចំនួនអ្នកមកទស្សនា។ ជាការពិតទាំងបាកានទាំងអង្គរសុទ្ធជាមរតកពិភពលោក ដែលមានតម្លៃហួសពីតម្លៃអត្តសញ្ញាណជាតិប៉ុណ្ណោះ។
ជីវភាពរស់នៅស្រដៀងខ្មែរដែរ !
ម៉ានភាគទៀតអាអូន ចប់នៅ?? :-p
យ៉ាហ៊ី! មិននឹកស្មានថាមានទស្សនិកជនតាមដានដល់ម្លឹងទេនៀក គ្រាន់តែអត់បានដាក់ម៉ានងៃ មានអ្នកមកសំណូមពរដល់ផ្ទះ ហាហា…
ដាក់ម៉ាភាគទៀតហើយ អានទៅ សង់សៃជក់ហើយនៀក ហាហាហាហា…. អ៊ែក!
[...] ដំណើរកម្សាន្តទៅប្រទេសភូមា ភាគ៤ ខែ ឧសភា 7, 2009 Posted by សុភ័ក្ត្រ in ពីនេះពីនោះ, ភាសាភូមា, អំពីសុភ័ក្ត្រ. trackback ថ្ងៃទី៤, ថ្ងៃសុក្រ ទី០៤ ខែមេសា ឆ្នាំ២០០៩ (អានភាគទី៣) [...]
បាកានមិនបានចុះក្នុងបញ្ជីបេតិកភណ្ឌពិភពលោករបស់យូនេស្កូទេ តែមិនថ្វី បាកានមានឯកលក្ខណៈដែលពិសេសរបស់ខ្លួនជាសម្បត្តិវិសិដ្ឋរបស់ជនជាតិភូមា មិនចាំបាច់យកលុយយូនេស្កូក៏បាន៕
[...] [...]
[...] [...]