បាត់ខោ ខែ សីហា 2, 2009
Posted by សុភ័ក្ត្រ in ពីនេះពីនោះ, ភាសាមន, អំពីសុភ័ក្ត្រ.trackback
បឋមសូមអភ័យទោសមិត្រអ្នកអានផងប្រសិនបើប្រកាសនេះមានភាពមិនសមរម្យចំពោះប្រិយមិត្រ! តាមពិតវាគ្មានអ្វីគួរពិសេសនឹងយកមកដាក់ជាប្រកាសទេ តែខ្ញុំគ្រាន់វាហួសចិត្តចំពោះព្រឹត្តិការណ៍នេះ ដែលវាកើតឡើងចំតែកន្លែងដដែល។
កាលពីរយៈកាលដែលខ្ញុំទៅប្រទេសភូមានោះ គឺខ្ញុំបានទៅដេកនៅទីក្រុងធំៗរបស់ប្រទេសនេះចំនួន៩យប់។ គឺ៣យប់នៅរ៉នកុន, ៣យប់នៅបាកាន និង៣យប់ទៀតនៅឯមន្ដលេះ។ សណ្ឋាគារដែលខ្ញុំទៅដេកនៅទីក្រុងទាំង៣នេះ សុទ្ធតែប្រភេទសណ្ឋាគារធំៗរបស់ប្រទេសនេះ (គាត់ថាផ្កាយ៥ តែមើលទៅមិនមែនផ្កាយប្រាំឯណាទេ)។
ពីរយប់ដំបូងខ្ញុំត្រូវដេកនៅសណ្ឋាគារមួយរបស់អតីតវិនិយោគិនជប៉ុន និងក្រោយមកកាន់កាប់ដោយជនជាតិថៃឈ្មោះសណ្ឋាគារ Chatrium។ ជាទូទៅពេលគេង ខ្ញុំតែងតែស្លៀកខោចែវ ដ្បិតវាត្រជាក់ពេលទៅក្រៅប្រទេសម្ដងៗ ច្នេះឯងខោចែវសំណប់ចិត្តខ្ញុំដែលទិញវាអស់ប្រមាណជិត១០ឆ្នាំហើយ ក៏បានទៅភូមាជាមួយខ្ញុំដែរ 
នៅក្រុងរ៉នកុនទាំងពីរយប់នោះ ខ្ញុំស្លៀកគាត់ដេកទាំងពីរយប់ រួចប្រមូលដាក់វ៉ាលីសដើម្បីឡើងយន្តហោះមកក្រុងបាកាននៅយប់ថ្ងៃទី៣។ ស្រាប់តែ លោកអើយ យប់នោះ ខ្ញុំរុករកក្នុងវ៉ាលីសដើម្បីយកខោមកស្លៀករកមិនឃើញសោះ វាមិនសមភ្លេចនៅសណ្ឋាគារឯរ៉នកុនសោះ ដ្បិតខ្ញុំបានឆេកគ្រប់ទិសទីហើយ មុននឹងចេញពីសណ្ឋាគារនោះមក រឿងអីនៅតែភ្លេចខោបាន? ដោយសាររកមិនឃើញក៏មិនទុកចិត្តខ្លួនឯង ហើយថាភ្លេចក្នុងសណ្ឋាគារនៅរ៉នកុនទៅចុះ មិនអីទេ ព្រោះនៅថ្ងៃចុងក្រោយនឹងត្រូវទៅដេកនៅសណ្ឋាគារនោះមួយយប់ទៀតចាំសួរគេមើល៍ក្រែងគេបានឃើញ។
នៅយប់ថ្ងៃចុងក្រោយរបស់ខ្ញុំនៅប្រទេសភូមា ខ្ញុំបានមកដេកសណ្ឋាគារ Chatrium នេះម្ដងទៀត។ មិនភ្លេចទេ មកដល់សណ្ឋាគារក៏សួរទៅអ្នកទទួលភ្ញៀវ ពួកគាត់ក៏ចាត់ចែងសួរអ្នកសម្អាតបន្ទប់ក្រែងគេបានប្រទះ តែចម្លើយគឺសេរ៉ូ ពួកគាត់គ្មានបានឃើញសូម្បីតែស្រមោលខោចែវរបស់ខ្ញុំនេះ អឺ! បាត់ក៏បាត់ចុះ អរគុណហើយ។
យប់ថ្ងៃចុងក្រោយនៅប្រទេសភូមា សប្បាយដល់កហើយ នាំគ្នាច្រៀងការ៉ាអូខេ និងផឹកស្រាឡើងទន់រៀងៗខ្លួន ម៉ោងប្រមាណជាង១ទើបបានចូលបន្ទប់ដេក។ ដោយសារស្រវឹងស្រឿងៗផង គ្មានបានមុជទឹក គ្មានបានលុបមុខអីទេខ្ញុំមកដល់បន្ទប់ស្រាតខោចេញដេកលក់ទល់ភ្លឺ។ ព្រឹកឡើង ត្រូវរៀបចំអីវ៉ាន់ដើម្បីទៅព្រលានយន្តហោះចាកចេញពីប្រទេសភូមា។ អ្វីដែលចំឡែកនោះ អស់លោកអ្នកសព្វសាធុជនទាំងឡាយ ខ្ញុំបាត់ខោមួយទៀតហើយនៅសណ្ឋាគារនេះ ខោលីអូប៊ុកស៊ើ ដែលដោះចេញពីយប់មុនដេក។ ខ្ញុំចាំច្បាស់ណាស់ថាបានដោះដាក់លើគ្រែនេះ មុនដេក តែព្រឹកឡើងប្រមូលរបស់របរដាក់វ៉ាលីសមិនឃើញខោមួយនោះសោះ បើទោះបីខ្ញុំប្រមូលរលាស់ សព្វអស់ទាំងពិនិត្យមើលលើគ្រែ ក្រោមគ្រែ បាត់ស្រមោលឈឹងតែម្ដង។
ខ្ញុំគិតថាវាជាហេតុភេទអស្ចារ្យពេកដែលដេកនៅទីនេះ២ដងបាត់ខោទាំងពីរដង ចុះម្ដេចទាំងនៅបាកាន និងមន្ដលេះ ទាំង៦យប់មិនបាត់អីសោះចឹង? ហាហា… ចឹងហើយបានខ្ញុំសរសេរនៅទីនេះ ព្រោះវាហួសចិត្តខ្លួនឯងពេក។ សូមអភ័យផង! ខោទាំងពីរនេះ ខ្ញុំទិញនៅផ្សារទួលទំពូង ដោយខោចែវធ្លាប់បានទៅគ្រប់ប្រទេសទាំងអស់ ដែលខ្ញុំបានទៅ គឺ ខ្ញុំតែងទែដាក់គាត់ទៅជាមួយមិនដែលខានទេអស់ជាងពេលជិត១០ឆ្នាំហើយ ចំណែកឯប៊ុកស៊ើនោះ ទើបទិញមិនដល់៥ខែទេ ហេហេ… នឹកទៅចង់សើច!
ខោចែវព័ណ៌ខៀវនេះឯងដែលបាត់ រូបនេះថតព្រឹកថ្ងៃទី២នៅប្រទេសភូមា យប់ដំបូងស្លៀកដេក ព្រឹកឡើងចេញទៅក្រៅថតរូបមើលទេសភាពក្រុងភូមា ម៉ោងប្រមាណ៦ព្រឹក ស្អែកឡើងបាត់ខោនេះតែម្ដង ហេហេ…
______________________________________________________
អានផងដែរ៖
១. ទៅភូមា
២. ដំណើរកម្សាន្តទៅប្រទេសភូមា ភាគ១
៣. ដំណើរកម្សាន្តទៅប្រទេសភូមា ភាគ៩
ប្រយ័ត្នគេយកទៅធ្វើស្នេហ៏ទៅ!
អីយ៉ាបាត់លីអូទៀត ប្រយ័ត្នជាប់ស្នេហ៍គេមែនទៅ ហេហេ
មោវិញយូរហើយ មិនឃើញជាប់អីហង :p
ខ្ញុំសង្ស័យតែ…………….
សង់សៃឆ្អី? ម៉េចមិនបង្ហើយរ៉េ!
ប្រហែលស្រវឹងពេក គេស្រាតយកអត់ដឹងខ្លួនកូននេះ…
សង្ស័យមានអ្នករោគចិត្តលួចដឹង?!
ធ្លាប់ទៅធ្វើស្តារនៅក្រុមហ៊ុនមួយជាមួយពូម៉ាត់ដាចគាត់ថា ពេលផឹកស៊ីបាត់អីបាត់ទៅ កុំអោយតែបាត់ខ្សែក្រវាត់(ប្រហែលជាដោះចេញពេលចូលបន្ទប់ទឹ) មកផ្ទះវិញច្បាស់ជាពីរពិលទាំងព្រឹកហើយ។ ហើយដល់អ្នកបាត់ខោរចឹង មិនដឹងប៉ុន្មានពិលទេ ហេហេ
ហាហា…
សង្ស័យតែទៅកន្លែងផ្សេង ភ្លេចទេដឹងហ្អី? ព្រោះស្រវឹងដល់កហើយហ្នឹង។ ដល់ត្រលប់មកបន្ទប់វិញ ភ្លេចស្លៀកមកតាម។ ហាហាហា
ចេះតែ មានម៉ង
ចុះអ្នកណាក៏អត់ឃ្លាន ម្លេះ ហ្ន គ្រាន់តែខោចែវ ក៏លួចដែរ ?
ស្រីស្នេហ៍ច្រឡំស្លៀកទៅទេដឹង ហាហា