ផ្លែតាង៉ែន ថ្ងៃ សៅរ៍ 15 ខែមករា 2011
Posted by សុភ័ក្ត្រ in ពីនេះពីនោះ, អំពីស្រុកខ្មែរ.22 comments
សប្ដាហ៍នេះមើលទូរទស្សន៍ស៊ីធីអ៊ីន គេធ្វើសេចក្ដីរាយការណ៍ពីកសិផលអ្នកស្រុកប៉ៃលិន។ តែអ្វីដែលចាប់អារម្មណ៍នោះគឺថា តាំងពីកើតមករហូតដល់ពេលនេះខ្ញុំទើបតែឮពាក្យ «ផ្លែតាង៉ែន»។ នេះប្រហែលជាពាក្យថ្មីសម្រាប់ខ្ញុំ។ តែបើមើលនៅក្នុងសេចក្ដីរាយការណ៍ ផ្លែតាង៉ែន ដែលអ្នកប៉ៃលិនគេហៅនេះ គឺខ្ញុំក៏ស្គាល់ដែរ គឺផ្លែមៀន* ដែលខ្ញុំបានហៅ និងស្គាល់ជាយូរមកហើយ។ ឬថា អ្នកប៉ៃលិនគេហៅ «ផ្លែមៀន» នេះជា «ផ្លែតាង៉ែន»?
បើពិនិត្យមើលក្នុងរូបភាពស៊ីធីអ៊ីននោះគឺថា «តាង៉ែន» នេះជាពពួកមៀន បែបមៀនថៃ សម្បកមានក្រឡាមូលៗ ហើយដែលមិនមានរសជាតិទេ ភាគច្រើនគេយកធ្វើជាមៀនកំប៉ុង។ ដើម តាង៉ែនដែលថតនៅក្នុងទូរទស្សន៍នោះ គឺប្រភេទទាបៗផ្លែទាំងចង្កោមៗមិនចាំបាច់ដាក់កន្ត្រកដូចមៀនខ្មែរយើងឡើយ។ តាមកិច្ចសម្ភាសរបស់អ្នកម្ចាស់តាង៉ែននោះ គាត់ថាអ្នកភ្នំពេញគេហៅជូហួត។ តែបើចំណេះដឹងដែលខ្ញុំធ្លាប់មាន គឺថាផ្លែមៀន ដែលមានគ្រាប់តូច សាច់ពេញនេះ គឺផ្លែមៀនជូហួត មិនដែលឮពាក្យ «តាង៉ែន» នេះទេ។
ប្រសិនបងប្អូនណាធ្លាប់ដឹង ឬអ្នកស្រុកប៉ៃលិននឹងគេដែរនោះ សាកល្បងជួយស្រាយចម្ងល់ពាក្យ «ផ្លែតាង៉ែន» នេះដល់អ្នកអំពេញហ៎ង៕
*វចនានុក្រមខ្មែរ
មៀន ២ ន. ឈ្មោះឈើមួយប្រភេទ ជាដំណាំស្រុក ផ្លែមូលៗ ទំហំខ្នាតមេដៃ វេលាទុំមានក្លិនសាច់ក្រអូប មានរសផ្អែម ប្រើជាបង្អែម : បបរមៀន (បបរដែលលាយសាច់ផ្លែមាន)។ ទំព័រ. ៩០៦
